Nadzieja pojawiła się w drzwiach i omal nie upadła.
„Matko Boska… jak ty to zrobiłaś? Te małe dziewczynki nawet nie śpią w nocy!”
Ale Alexandru już zrozumiał.
Był świadkiem cudu.
„Maria…” – wyszeptał – „Szukałem odpowiedzi od trzech miesięcy. Wydałem fortunę na lekarzy… a ty po prostu…”
„…uśpiłaś je” – dodała Maria przez łzy.
Trzy osoby i dwie małe dziewczynki, w całkowitej ciszy, patrząc na cud przed nimi.
Izabela w ramionach Marii, Sofia w ramionach ojca, tuląc się do kobiety, która dała im spokój.
Potem zdecydowane kroki na schodach.
Krew w nich zmroziła krew.
„Panie Alexandru!” – kobiecy głos rozległ się w korytarzu.
„Przyszłam skonsultować się z dziewczynkami”.
W drzwiach pojawiła się doktor Victoria Dobre, imponująca.
Miała 38 lat, idealnie ułożone włosy, nieskazitelnie biały fartuch i zimne spojrzenie kogoś, kto wszystko kontroluje.
„Panie Alexandru, jak się mają dziewczynki…” – urwała nagle, widząc tę scenę.
Dwie śpiące bliźniaczki, Alexandru uśmiechająca się po raz pierwszy od miesięcy i pokojówka trzymająca jedną z dziewczynek w ramionach, jakby była jej matką.
„Panie doktorze…” – wyszeptała Alexandru, starając się ich nie obudzić.
„Nie uwierzycie… w końcu zasnęły. Maria to zrobiła”.
Uśmiech Victorii zamarł.
Lekarka pozostała nieruchoma, obserwując scenę ze zdumieniem, które starała się ukryć. Podeszła powoli, jakby bała się przerwać zaklęcie.
„Jak… jak pan to zrobił?” – zapytała, patrząc na Marię.
Kobieta spuściła wzrok.
„Nic nie zrobiłam, pani doktor”. Po prostu wzięłam je w ramiona. Może potrzebowały… miłości.
Wiktoria spojrzała na nią krótko, po czym zwróciła się do Alexandru.
— Panie Munteanu, dzieci nie da się wyleczyć prostymi gestami.
— Wiem, odpowiedział, ale… proszę na nie spojrzeć. Śpią. Po raz pierwszy.
Lekarka podeszła do łóżeczek i położyła dłoń na czole Isabeli. Była zimna, bez gorączki. Jej oddech był spokojny. Nie było śladu dyskomfortu.
W pokoju było ciszej niż od miesięcy. Na zewnątrz słońce łagodnie zachodziło nad dziedzińcem pełnym róż i po raz pierwszy ta willa, zawsze pełna płaczu i napięcia, miała atmosferę domu.
Alexandru usiadł na brzegu łóżka i zakrył twarz dłońmi. Łzy płynęły bezwstydnie.
— Myślałem, że przepadli, wyszeptał. Nie miałem już żadnej nadziei.
Maria, z Isabelą w ramionach, spojrzała na niego łagodnie.
— Czasami, panie Alexandru, Bóg zsyła odpowiedzi przez prostych ludzi.
Wiktoria zacisnęła usta. — Z całym szacunkiem, nie możemy mówić o cudach. Musimy znaleźć medyczne wytłumaczenie.
— Szukaj tego, ile chcesz — odparł zmęczony Alexandru. — W końcu będę się cieszyć spokojem.
Lekarz westchnął, ale nic więcej nie powiedział. Wyszła z pokoju, a jej kroki zagłuszyły korytarz.
Maria ostrożnie położyła dziewczynkę w łóżeczku i szykowała się do wyjścia. Ale Alexandru wstał i ją zatrzymał.
— Zaczekaj.
Odwróciła się zaskoczona.
— Tak, proszę pana?
— Zostań. Proszę. Nie jako pokojówka. Jako… niania. Ktoś, komu mogę zaufać.
Maria oniemiała.
— Ja? Ale… ja tylko sprzątam dom.
— Wiem. Ale oni już pana kochają. I ja… nigdy nie widziałam, żeby ktoś ich tak pocieszał.
Jej oczy napełniły się łzami.
— Zrobię, co w mojej mocy, panie Alexandru. Obiecuję.
I tak rozpoczął się nowy etap w ich życiu. Maria przychodziła codziennie wcześnie, a bliźniaczki uśmiechały się na jej widok. Kiedy płakały, brała je w ramiona i śpiewała im cicho starą piosenkę, którą znała od babci z wioski.
Z czasem dom wypełniał się śmiechem. Dziewczynki stawały się coraz weselsze, a Alexandru stopniowo odzyskiwał siły. Nie był już zagubionym człowiekiem przytłoczonym smutkiem. W jego oczach znów pojawiło się światło.
Pewnego ranka, gdy przygotowywali śniadanie, Alexandru spojrzał na Marię i powiedział:
— Uratowałaś moją rodzinę. I nawet nie wiesz jak.
— Nie mnie, panie Alexandru. To one mnie uratowały, odpowiedziała z uśmiechem.
Bo w głębi duszy Maria wiedziała, że te dwie dziewczynki wypełniły pustkę po jej utraconym dziecku. Kochała je jak własne córki.
A dom Munteanu, niegdyś pełen cierpienia i płaczu, stał się teraz miejscem, gdzie miłość leczyła wszystko.
Czasami odpowiedzi nie przychodzą ze szpitali ani z drogich terapii.
Czasami pochodzą one z prostego serca, które potrafi mocno trzymać, kołysać i kochać.