Walentyna zastanowiła się przez kilka sekund, patrząc na twarz dziewczynki. Jej policzki były czerwone, a ubrania wyglądały na za duże, jakby nikt od dawna nie kupował jej niczego odpowiedniego.
„Chodźmy do kuchni, dobrze? Może znajdziemy coś dobrego”.
Melissa zawahała się, ale kiedy Walentyna wyciągnęła rękę, dziewczynka z nieśmiałą nieufnością ujęła jej palce. Zeszły razem po schodach, ogromny dom wydawał się opustoszały, zimny i pełen echa. W kuchni Walentyna znalazła pełną lodówkę, ale dziewczynka patrzyła na nią, jakby nie miała prawa jej dotykać.
„Mogę coś przynieść?” zapytała szeptem.
„Oczywiście, że możesz, kochanie. Nie musisz pytać o pozwolenie, żeby tu zjeść”.
Walentyna zrobiła mu kanapkę i nalała szklankę mleka. Melissa zaczęła jeść powoli, spuszczając wzrok, jakby bała się, że zostanie zbesztana.
— Twojego ojca nie ma w domu, prawda? — zapytała delikatnie Walentyna.
— Nie… pracuje… zawsze wychodzi.
Dziecko westchnęło głęboko, a Walentyna poczuła gulę w gardle. Doskonale wiedziała, jak to jest dorastać bez kogoś, kto by cię chronił. Sama wychowała się w sierocińcu, gdzie dobre słowo było rzadkością.
— A twoja matka?
— Matka umarła… Byłam mała.
Nastała przytłaczająca cisza. Walentyna podeszła do niej i otarła łzę.
— Jesteś już bezpieczna, dobrze? Obiecuję.
Od tamtej chwili coś się między nimi zmieniło. Walentyna codziennie zajmowała się domem, ale zawsze miała na oku małą dziewczynkę. Pomagała jej odrabiać lekcje, uczyła ją piosenek, przygotowywała ciepłe jedzenie. Kiedy Fabiana wróciła do domu, wszystko się zmieniło.
Macocha podnosiła głos za wszystko, karała Melissę za drobiazgi, a Walentyna, choć starała się nie wtrącać, czasami nie mogła już tego znieść.
Pewnego wieczoru, gdy milionerka wróciła do domu wcześniej niż zwykle, zastała kuchnię wypełnioną zapachem ciasta i śmiechu. Melissa mieszała kompozycję małą trzepaczką, a Walentyna cicho jej nuciła.
„Co to jest?!!” krzyknęła Fabiana, trzaskając torebką o stół. „Mówiłam ci wyraźnie, że nie chcę brudu w kuchni!”
Melissa natychmiast schowała się za Walentynką.
„Proszę pani, nie ma tu brudu, tylko…”
„Nie wtrącaj się!” przerwała jej Fabiana. „Ta dziewczyna potrzebuje dyscypliny, a nie bajek i ciasteczek!”
Walentina poczuła, jak krew w niej wrze.
„Ona potrzebuje miłości, proszę pani, a nie strachu!”
Słowa zawisły w powietrzu, ciężkie, zakazane. Fabiana zamarła na chwilę, po czym uniosła rękę, ale Valentina w porę złapała ją za nadgarstek.
— Proszę, nie rób tego więcej. To tylko dziecko.
Fabiana cofnęła się gniewnie, wyszła z kuchni i zamknęła się w sypialni, trzaskając drzwiami. Valentina pozostała nieruchoma, z małą dziewczynką przytuloną do siebie.
Następnego ranka przed willą podjechał luksusowy samochód. Wysiadł z niego mężczyzna w garniturze, wyglądający na pospiesznego i ze zmęczonymi oczami – pan Radu, ojciec Melissy.
Carmen spotkała go w drzwiach, ale zanim zdążył cokolwiek powiedzieć, pojawiła się Valentina z małą dziewczynką na ręku. Melissa podbiegła do niego, ale nagle zatrzymała się, gdy Fabiana zeszła po schodach, udając uśmiech.
— Kochanie, co za niespodzianka! — powiedziała, podchodząc. — Miałam z nią trochę problemów, ale… wszystko jest pod kontrolą.
Radu pochylił się w stronę córki, zauważając drobne siniaki na jej ramionach.
— Co tu się stało?
Fabiana jąkała się, wymyślając historię o upadku ze schodów, ale Walentyna nie mogła się dłużej powstrzymać.
— Nie potknęła się, proszę pana. Została ukarana. Dziecko nie zrobiło nic złego.
W pokoju zapadła ciężka cisza. Fabiana próbowała odpowiedzieć, ale Radu przeniósł wzrok na Walentynę, a potem na córkę.
— Czy to prawda? — zapytał cicho.
Melissa skinęła głową, a jej oczy zaszły łzami.
Mężczyzna wstał oszołomiony.
— Wynoś się z mojego domu, Fabiano. Natychmiast.
Kobieta zamarła, ale jego ton nie pozostawiał miejsca na dyskusję. Po kilku minutach zniknęła, trzaskając za sobą drzwiami.
Kiedy zapadła cisza, Radu zwrócił się do Walentyny.
— Dziękuję, że się nią zaopiekowałaś. Nie wiem, co bym bez ciebie zrobił.
Walentina uśmiechnęła się lekko i spojrzała na Melissę, która mocno trzymała ją za rękę. — Nie musi mi pan nawet dziękować, proszę pana. Czasami dziecko po prostu potrzebuje kogoś, kto je wysłucha… i pokocha.
Od tego dnia życie w willi się zmieniło. Płacz przerodził się w śmiech, a miejsce strachu w końcu zajął spokój.