Wychodząc z łazienki, Adriana czuła, że z każdym krokiem oddalała się coraz bardziej od dziewczyny, która tam weszła. Nie była już taka sama. Nie bała się już, nie była już dodatkiem do czyjejś historii. W chwili, gdy nacisnęła „wyślij”, wszystko się zmieniło.
Usiadła z powrotem przy stole, z twarzą spokojną, niemal zimną.
— Mówiłeś, że każda strona musi być podpisana, prawda? — zapytała cicho.
— Właśnie, moja droga — zgodziła się Beatrice, promienna, przekonana, że odniosła zwycięstwo.
Adriana wzięła długopis.
Obróciła go między palcami, a następnie narysowała podpis tak mały, że wyglądał jak wydłużona kropka. Na następnej stronie podpis był jeszcze mniejszy.
Prawnik poruszył się, lekko poruszony.
— Proszę… trochę bardziej czytelnie…
— To mój podpis — powiedziała Adriana beznamiętnym głosem.
— Ale w poprzednich dokumentach…
— Podpisuję się inaczej w zależności od kontekstu. Tak właśnie podpisuję.
Beatrice uniosła brew, ale nic nie powiedziała. Liczyło się dla niej tylko to, żeby podpis „był na papierze”.
Kiedy skończyła, Adriana powoli odłożyła długopis.
— Doskonale, kochanie! — wykrzyknęła Beatrice.
— Doskonale — dokończył Radu.
Patriciu nawet nie podniósł wzroku.
Adriana podniosła torbę.
— A jeśli nie ma nic innego, mogę już iść?
Radu skinął głową, zadowolony.
— Jasne, i nie zapomnij… Ślub jest w niedzielę o 16:00.
Adriana wyszła z domu powolnym, eleganckim krokiem. Ale w chwili, gdy masywna brama zamknęła się za nią, zimne powietrze uderzyło ją w policzki i cały jej spokój rozsypał się w pył. Wzięła głęboki oddech.
— Jeszcze trochę — powiedziała sobie.
Tego samego wieczoru, w jej skromnym mieszkaniu w Bukareszcie, światła były zgaszone, laptop włączony, a Iulian czekał na nią na nagraniu. — Adriano… kiedy już zaczniemy, nie ma odwrotu.
— Nie potrzebuję odwrotu, tylko prawdy.
— Dobrze, powiedział, naciskając klawisz.
— Od dziś wszystko, co ukrywali Văleanie, wychodzi na jaw.
W ciągu następnych godzin dokumenty księgowe, fałszywe deklaracje, fikcyjne darowizny, podejrzane transakcje – wszystko zaczęło wyciekać do instytucji, które tylko czekały na taki przypadek. Rodzina Văleanów była przyzwyczajona do trzymania wszystkiego pod dywanem, ale Adriana nie chciała już dłużej grać w ich grę.
Noc mijała powoli, ale poranek nastał z dziwną ciszą.
W niedzielę, w dniu ślubu, Adriana weszła do kościoła. Wszyscy odwrócili głowy. Jej suknia była nieskazitelna. Jej uśmiech – spokojny. Ale w jego oczach… w jego oczach szalały burze.
Patriciu spojrzał na nią zdezorientowany.
— Adri… przyszedłeś! Myślałam…
— Że ucieknę? — przerwała mu. — Nie, ja…
— Spokojnie. Dzisiaj naprawdę dam ci to, na co zasługujesz.
Ksiądz otworzył księgę. Zabrzmiała muzyka.
Ale zanim padło pierwsze słowo, nagle otworzyły się wielkie drzwi kościoła. Mężczyzna w garniturze z grubą teczką wszedł do środka.
— Pan Radu Vălean? Pan Patriciu Vălean?
Wszyscy ucichli.
— Wezwano cię na śledztwo. Dzisiaj. Natychmiast.
W kościele rozległ się szmer. Radu zamarł. Beatrice poczuła, jak drżą jej kolana. Patriciu cofnął się o krok.
— Co to ma znaczyć?!
— Że imperium upada dzisiaj — powiedziała Adriana, patrząc mu w oczy.
— TY to zrobiłeś?! — krzyknął Patriciu.
— Właśnie pokazałem światu to, co już było.
Goście wstali, zdezorientowani, niektórzy zszokowani, inni zaciekawieni.
Adriana zerwała welon. — I żeby było jasne… Niczego od ciebie nie chcę. Niczego. Nawet twojego imienia.
Zdecydowanym krokiem ruszyła w stronę wyjścia.
Wychodząc, poczuła, jak ciężar na jej ramionach znika. Przed kościołem ciepłe słońce muskało jej twarz.
Iulian czekał na nią, oparty o samochód.
— Skończyłaś?
— Zdecydowanie.
Otworzył jej drzwi.
— A teraz?
Adriana szeroko się uśmiechnęła.
— Teraz, w końcu… Żyję dla siebie.
I po raz pierwszy od dawna, naprawdę tak było.