…ciężkie drzwi restauracji otworzyły się z ledwo słyszalnym skrzypnięciem, ale wystarczającym, by odwrócić wzrok. Spojrzałem w górę i wiedziałem. Rozpoznałem go po chodzie, wyprostowanej postawie i sposobie, w jaki w ułamku sekundy omiótł wzrokiem salę.
Radu wszedł.
Mój ochroniarz.
Nie był zwykłym „ochroniarzem”, jak powiedziałaby z pogardą moja matka. Był człowiekiem, który towarzyszył mi w misjach, tym, który wyciągał mnie z sytuacji, w których wielu by nie przeżyło. Sześć stóp wzrostu, nienaganny czarny garnitur, zimne, ale zawsze czujne spojrzenie. Kontrast między nim a elegancką atmosferą restauracji był tak silny, że cisza opadła niczym ciężki koc.
— Sorina — powiedział krótko. — Musimy wyjść. Natychmiast.
Mama prychnęła.
— Kim jest ten chłopak? Znów udajesz?
Darius uniósł brew z tym poczuciem wyższości, które zawsze miał, gdy czuł, że wie wszystko.
— Ochroniarz? No, Sorina, przestań przesadzać.
Ale Radu nigdy nie żartował. I znałam ten ton.
Poczułam przypływ adrenaliny w żyłach, to samo znajome uczucie za każdym razem, gdy sprawy się komplikowały. W przeciwieństwie do nich, żyłam w świecie, w którym jeden zły SMS albo niewłaściwa osoba w niewłaściwym miejscu mogła wywrócić życie do góry nogami.
— Co się dzieje? — zapytałam, wstając, nie czekając na czyjąkolwiek aprobatę.
— Mamy problem. Duży problem. I musimy odejść, zanim stanie się to publiczne.
Mama wybuchnęła.
— Publiczne? Co może być aż tak poważnego? Co jeszcze zrobiłaś?
Spojrzałam na nią. Na wszystkich. Na rodzinę, która dla mnie nie była już rodziną, a sceną, w której zawsze odgrywałam rolę „wstydu”.
„Nic, co by cię zainteresowało” — odpowiedziałam, ale mój głos drżał, nie ze strachu, ale ze zmęczenia. Zmęczenia latami, w których sprawiali, że czułam się niewystarczająca.
Radu dotknął mojego ramienia dyskretnym gestem.
„Sorina, musisz”.
W tym momencie Mirela, moja młodsza siostra, ta sama Mirela, która martwiła się tylko o swoje paznokcie i narzeczonego z pensją dziesięciu tysięcy lei, podniosła wzrok. Zobaczyłam w jej oczach coś, czego nigdy wcześniej nie widziałam: strach.
„Czy coś się dzieje?” zapytała ledwo słyszalnie.
Przez chwilę panowała całkowita cisza.
Potem mój ojciec powoli wstał, opierając się o stół.
— Sorina… jeśli jesteś w niebezpieczeństwie… my…
„My”.
Słowa, którego nie słyszałam od nich od lat.
Ale Radu wtrącił się:
— Nie tylko ona jest w niebezpieczeństwie.
Zdanie spadło na stół jak młot.
Twarz mamy poczerwieniała.
— Co masz na myśli? Kim ty jesteś, żeby tu przychodzić i…
– To ja ją chronię – odpowiedział bez mrugnięcia okiem. – A jeśli tu zostaniesz, możesz znaleźć się w sytuacji, której nie chcesz.
Dariusz odsunął krzesło.
– To niemożliwe. Sorina jak zwykle dramatyzuje.
W następnej sekundzie zawibrował mu telefon. Podniósł słuchawkę, przeczytał wiadomość… i jego twarz całkowicie się zmieniła.
– Nie… to niemożliwe.
– Co się stało? – zapytała Iulia.
Przełknął ślinę.
– Firma… Weszli tajniacy. Przeszukali. Mówią, że trwa śledztwo.
Mama o mało nie zemdlała.
– Rich… czy to prawda?
Tata usiadł, blady.
– Słyszałem plotki… ale nie sądziłem, że to aż tak poważne.
Wszystkie oczy zwróciły się na mnie.
Jakby wszystko było, znowu, moją winą.
– Co zrobiłeś? – syknęła mama.
Wzięłam głęboki oddech.
— Odkryłam coś. Coś, czego nie powinnam była odkryć. I ktoś chce się upewnić, że nie otworzę ust. Ale problem w tym, że sprawy są poważniejsze, niż myślałaś.
— Jak poważniejsze? — zapytała Mirela drżącym głosem.
Radu odpowiedział za mnie:
— Twoja rodzina została wykorzystana jako przykrywka. A Sorina jest jedyną osobą, która dokładnie wie, kto za tym wszystkim stoi. Właśnie tego szuka. To właśnie naraża was wszystkich na niebezpieczeństwo.
Cisza.
Ciężar, duszność.
Spojrzałam na rodziców. Na ludzi, którzy odpychali mnie emocjonalnie latami.
— Próbowałam cię chronić — powiedziałam cicho. — Nawet jeśli ty nigdy tego nie zrobiłaś dla mnie.
Tata spuścił głowę.
— Sorina… Przepraszam.
Na te trzy słowa czekałam dwadzieścia lat.
Radu ponownie dotknął mojego ramienia.
— Musimy już wyjść. Wszyscy. Jeśli nie chcecie większych problemów.
Przyjrzałem się każdemu z nich z osobna.
Moja rodzina.
Niedoskonała rodzina, z błędami wielkimi jak góry, ale wciąż moja rodzina.
Wyciągnąłem rękę do mamy.
— Chodź.
Po raz pierwszy w życiu… mama posłuchała.
I wszyscy razem wyszliśmy z restauracji, jak prawdziwa rodzina, akurat gdy dwóch mężczyzn w ciemnych garniturach pojawiło się w wejściu, szukając mnie.
Ale było za późno.
Już wyszliśmy.
Razem.