Matilda spojrzała na niego z przerażeniem, spodziewając się usłyszeć coś jeszcze boleśniejszego niż wszystko, czego doświadczyła w ciągu ostatnich kilku dni. Czuła jego zimny oddech, a jej serce biło tak mocno, że była przekonana, iż zaraz padnie na zimną, drewnianą podłogę.
Adrian milczał przez chwilę. Na jego twarzy wyraźnie było widać, że próbuje znaleźć odpowiednie słowa. Potem, odwrócony do niej plecami, niemal szepcząc, powiedział:
— Wiem, że to, co się stało, jest złe… i wiem, że mnie nie wybrałaś. Ja też nie chciałem cię kupić.
Zaczęła Matilda. Zupełnie się tego nie spodziewała.
— Twój ojciec nie prosił mnie o pieniądze dla ciebie, ja mu je zaproponowałem, kontynuował. Nie dlatego, że chciałem żony… ale dlatego, że mam dług wobec twojej rodziny. Stary.
Matilda nic nie rozumiała. Usta jej drżały, ale nie śmiała pytać.
— Przed laty twój dziadek uratował mi życie — powiedział Adrian. Byłem po prostu zagubionym młodym człowiekiem, zagubionym i bez celu. Znalazł mnie pewnej nocy w lesie, prawie zdyszanego. Zabrał mnie do swojego domu, nakarmił i siedział przy mnie, dopóki nie nauczyłem się mówić. Powiedział: „Pewnego dnia pomożesz komuś z mojej rodziny i to od ciebie będzie zależeć, czy będziesz czynić dobro, czy zło”.
Matilda poczuła, że nogi jej miękną, więc usiadła na brzegu łóżka. Nie mogła uwierzyć w to, co słyszy. Ten tajemniczy mężczyzna nie był zwykłym bogatym właścicielem ziemskim – był kimś z niewidoczną raną.
„Twój ojciec o tym nie wie” – kontynuował Adrian. „Myślał, że to zwykła umowa. Ale ja… ja po prostu chciałem cię stąd wydostać. Nie chcę, żebyś był moim sługą. Nie chcę cię dotykać bez twojej zgody. I nie chcę, żebyśmy żyli w kłamstwie”.
Oczy Matildy napełniły się łzami, po raz pierwszy nie ze strachu, ale ze zdumienia. Nie wiedziała, co myśleć o tym mężczyźnie. Miał surową twarz, głęboki głos, ciężkie spojrzenie, ale teraz stał przed nią wrażliwy, uczciwy mężczyzna.
Adrian podał jej mały klucz.
— Ten klucz jest do drzwi twojego pokoju. Będziesz je zamykać każdej nocy. A jutro chcę ci coś pokazać. A jeśli po miesiącu powiesz, że nie chcesz zostać… Zabiorę cię do domu i wszystko zachowam.
Tej nocy Matylda nie mogła spać. Wpatrywała się w sufit, po raz pierwszy czując inne uczucie: ciekawość.
Rano Adrian czekał na nią na podwórzu. Dom był duży, zimny i cichy, ale otaczający go teren był pełen wzgórz, sadów i stajni. Za dziedzińcem, w starej oficynie, siedziało dzieci: sześcioro w wieku od 5 do 15 lat. Wszystkie brudne, smutne, o zagubionych spojrzeniach.
— To sieroty — powiedział Adrian. — Przyprowadziłem je tutaj, żeby nie skończyły na ulicy. Ale nie wiem, jak być dla nich ojcem. Nikt mnie nie uczył.
Po raz pierwszy Matylda poczuła, jak coś ciepłego wypełnia jej serce.
Zeszła na dół, podeszła do nich, otarła łzy, a następnie przemówiła do każdego dziecka po imieniu. Przygotowała im gorącą wodę, wyprała ubrania, zrobiła coś ciepłego do jedzenia. I patrząc, jak się śmieją, poczuła, że jej życie się nie skończyło – dopiero się zaczęło.
Tego samego wieczoru Matylda zapukała do drzwi Adriana.
— Jeśli nie wiesz, jak być ojcem — powiedziała zdecydowanym głosem — nauczymy się razem.
Uniósł wzrok i po raz pierwszy w jego oczach zabłysło światło.
Nastąpiło życie, w którym Matylda nie była własnością, lecz bratnią duszą.
Życie, w którym nie była służącą, lecz matką dla tych, którzy jej nie mieli.
Życie, w którym żyła nie w strachu, lecz we wdzięczności.
A pewnego dnia, lata później, powiedziała z uśmiechem na twarzy:
— Może i zostałam sprzedana… ale oto stałam się tym, kim miałam być.
A Dolina Harmonii zasłużyła na swoją nazwę.