…Głos Bianki wciąż rozbrzmiewał w powietrzu, gdy Radu zamarł, czując, jak wszystko, w co wierzył w swoim życiu, rozpada się w pył.
Serce biło mu tak mocno, że czuł ból w klatce piersiowej, ale nogi same pobiegły w stronę matki. Pochylił się nad nią, nie spuszczając wzroku z Bianki, która zdawała się nie zdawać sobie sprawy z tego, co strasznego zrobił.
— Mamo… co on ci zrobił? — pyta drżącym, łamiącym się głosem.
Ciocia Mărioara próbowała przemówić, ale jej wąskie usta poruszały się bezgłośnie. Dopiero wtedy Radu zobaczył siniaki na jej ramieniu, podartą sukienkę, sposób, w jaki oddychała ciężko, jakby po wysiłku zbyt wielkim jak na jej wiek.
Bianca uniosła brodę, jakby była ofiarą.
— Przesadzasz. Właśnie jej powiedziałem, na co zasłużyła! Wszedł do pokoju bez pukania! Zniszczył ważną rozmowę przez telefon! Nie tak się to robi w takim domu!
— Ten dom nie jest twój, Bianco — powiedział Radu ze spokojem, zupełnie do niego niepodobnym.
Jej wzrok lekko zamigotał, zaskoczony, jakby dopiero teraz zdała sobie sprawę, że Radu nie jest już tym samym mężczyzną, który patrzył na nią z ślepym podziwem.
— Radu, kochanie… — spróbowała.
— Twoje kochanie kończy się w tym miejscu.
Jego ton był ostry, ale opanowany. Wstał i zrobił krok w jej stronę, a Bianca instynktownie się cofnęła.
— Uderzyłaś moją matkę. Moją matkę, Bianco. Jedyną osobę, która nigdy o nic nie prosiła. Jedyną, która oddałaby mi nawet płaszcz, gdyby było to konieczne. Jak mogłaś?
Bianca próbowała odzyskać poczucie wyższości.
— Jestem twoją przyszłą żoną! Nie jakąś biedną staruszką ze wsi! Musi zrozumieć, kto teraz rządzi!
W tym momencie Radu poczuł, jak krew w nim wrze. Zamknął oczy na sekundę, zaciskając zęby, a kiedy je otworzył, decyzja została podjęta.
— Nie wyjdziesz za mnie ponownie. Ani jutro, ani nigdy.
Bianca wybuchnęła histerycznym śmiechem.
— Zwariowałaś! Całe miasto wie o ślubie! Prasa! Burmistrz! Nasi biznesmeni! Myślisz, że możesz teraz zawrócić?
— Wolałabym zrobić z siebie idiotkę w całym hrabstwie, niż zostawić matkę w twoich rękach.
Bianca zaczęła gestykulować, podnosząc głos, ale Radu już jej nie słuchał. Odwrócił się do niej plecami, ostrożnie podniósł matkę i zaniósł ją na rękach do salonu, gdzie natychmiast wezwał karetkę.
Ciocia Mărioara trzymała go za rękę, drżąc.
— Odpuść, mamo… może coś powiedziałam… może się pomyliłam…
— Nigdy nie zrobiłaś nic złego — odpowiedział.
Kiedy przyjechała ekipa i zmierzyła jej ciśnienie, puls, kiedy położyli ją na noszach, Radu poczuł, jak grunt usuwa mu się spod stóp. Ale nie płakał. Był w nim gniew i rozczarowanie, ale przede wszystkim bolesne przebudzenie.
Bianca obserwowała wszystko z góry, z urażoną miną.
— Wrócisz do mnie, Radu. Przejdzie ci. Moje pieniądze, moja rodzina, wszystko…
Radu zwrócił się do niej po raz ostatni.
— Twój majątek nie jest wart ani jednego leja w porównaniu ze spokojem mojej matki.
Bianca zamarła, a on zamknął za nią drzwi willi, jakby wydając wyrok.
W szpitalu lekarze powiedzieli mu, że ciotka Mărioara ma tylko skaleczenie i silny strach. Nic poważnego. Ale dla Radu rana była zupełnie inna.
Siedział przy łóżku matki i czuł, jak wszystko, co do tej pory zbudował – interesy, obecność, plany – blednie w obliczu prawdy: życie to nie nazwy firm wypisane wielkimi literami, ale ludzie, którzy cię kochają, gdy nie masz nic.
Rano, gdy miał włożyć garnitur zięcia, Radu był w szpitalu, trzymając matkę za rękę.
— Mamo, powiedział jej cicho, dziś zaczyna się dla nas inne życie. Żadnych kłamstw. Żadnych ludzi, którzy tylko wydają się dobrzy.
Matka uśmiechnęła się słabo, ale ciepło.
— To najwspanialszy ślub, jaki mogłeś mieć, mój chłopcze… ślub z samym sobą.
Radu roześmiał się przez łzy.
Tego dnia, po raz pierwszy od dawna, poczuł się wolny. Zadzwonił, odwołał wszystko. Zwrócił suknię, kwiaty, menu. A ludzie mogli mówić, ile chcieli – jego życie było ważniejsze niż usta świata.
Wieczorem, po wyjściu ze szpitala, Radu i jego matka zatrzymali się w barze z bajglami w centrum Jassów. Jedli na ławce, jak za czasów, gdy nie mieli nawet pieniędzy na napój gazowany na tarasie.
A jednak nigdy nie czuli się bogatsi.
Prawda czegoś go nauczyła: czasami najbardziej spektakularnym dniem w życiu człowieka nie jest ten, w którym mówi „tak”, ale ten, w którym ma odwagę powiedzieć „nie”.
A Radu powiedział to na czas.