Ioana zrobiła krok naprzód, a serce waliło jej w piersi. Przed nią, na porośniętej winoroślą werandzie, przy stole siedzieli dwaj mężczyźni w niebieskich kombinezonach. Wokół nich leżały porozrzucane dokumenty, a między nimi otwarta duża torba z pieniędzmi. Trzeci nagle wstał, przestraszony, że został zaskoczony.
Ioana poczuła, że mdleje. Przez chwilę wydawało jej się, że nie może już mówić.
Przemknęła jej przez głowę jedna myśl: „Boże, w co się wpakowała moja teściowa?”
Odważniejszy z mężczyzn zmierzył ją wzrokiem od stóp do głów, po czym spróbował wymuszonego uśmiechu.
„Niech się pani nie boi… omawiamy tylko sprawę… rodzinną”.
Ioana cofnęła się o krok.
— Co się stało? Gdzie jest moja teściowa?
W trójkę wymienili szybkie, zaniepokojone spojrzenia. Żaden z nich nie odpowiedział.
Atmosfera była tak ciężka, że Ioana poczuła, jak drżą jej kolana.
Dreszcz paniki przeszedł ją od stóp do głów. Starała się brzmieć pewnie, ale głos jej się załamał.
— Jeśli mi nie powiesz, gdzie ona teraz jest, zadzwonię na policję!
W tym momencie Viorica Petrescu — sąsiadka — pojawiła się za nią, delikatnie ciągnąc ją za ramię.
— Ioano, nie bój się… Zaczekaj chwilę, pozwól mi wyjaśnić. Nie wybrałeś odpowiedniego momentu.
— Jaki moment?! — wybuchnęła Ioana. Gdzie jest Mama Stancu?
Viorica westchnęła głęboko, zatarła dłonie, a potem powiedziała:
— Jest za domem. Ale… to trochę skomplikowane.
Ioana nie czekała na dalsze wyjaśnienia. Obeszła stół z mężczyznami i pospieszyła w stronę ogrodu.
Zbliżając się, usłyszała głosy. Nawet śmiech. To całkowicie ją zdezorientowało.
Kiedy dotarła na tył podwórka, zobaczyła scenę, która przyprawiła ją o zawrót głowy:
jej teściowa, ubrana w kwiecistą sukienkę, siedziała na składanym krześle z filiżanką kawy w dłoni, a wokół niej kilka osób ciężko pracowało przy budowie małego, drewnianego aneksu.
— O mój Boże, Ioano, przyjechałeś! — wykrzyknęła kobieta, jakby wszystko było w porządku. — Powiedziałam, że zrobię też letnią kuchnię, żebym nie musiała już gotować w domu!
Ioanie opadła szczęka.
— A ci… na ganku?
— Budowniczy! A jeden z nich to kuzyn Vioriki. Pomagają mi z ceną. Jeśli dowiedzą się, że ty i Costică przyjeżdżacie, na pewno poproszą mnie o większą zaliczkę.
Ioana nagle poczuła się źle.
Cała krew, którą straciła z policzków, nagle powróciła. Oparła się o filar, czując, że zaraz się utopi.
— Strasznie mnie wystraszyłaś… — wyszeptała.
Teściowa krótko się zaśmiała.
— Ej, co, nie myślałaś, że uciekłam z pieniędzmi?
Jednak na stole na podwórku Ioana zauważyła stos papierów. Podeszła i wzięła jedną kartkę.
Zmarszczyła brwi.
— Mamo… co to jest?
— Umowa. Na materiały. I papier z długiem 12 000 lei. Ale nie martw się, ja się tym zajmę.
Ioana poczuła skurcz w żołądku.
— Mamo, 12 000 lei?! Costică o tym nie wie, prawda?
— No cóż, nie jego sprawa, co robię! — powiedziała teściowa, wzruszając ramionami.
W tym momencie Ioana zrozumiała wszystko: kobieta podjęła się zbyt dużego zlecenia, za pieniądze, których nie miała, i z rzemieślnikami, którzy już domagali się zaległych płatności.
A Costică wysłała ją prosto w sam środek burzy.
Usiadła na krześle, czując, jak narasta w niej determinacja.
— Mamo, tym razem nie będzie „pozwól mi się tym zająć”. Obudzimy się z komornikami przy bramie. Czemu nic nie powiedziałaś?
Teściowa westchnęła, po raz pierwszy prawdziwie pokonana.
— Nie chciałam cię obarczać… Macie już dość na głowie…
Ioana przesunęła dłonią po czole.
— Zróbmy to inaczej. Zadzwonimy do wszystkich, poprosimy o realną wycenę, renegocjujemy cenę, a jeśli będzie trzeba, zaczniemy współpracować. Ale nie podpisuj więcej papierów bez naszej wiedzy.
Teściowa patrzyła na nią długo, a jej oczy były wilgotne.
— Ioano… jesteś lepsza, niż na to zasługuję.
— Nie jestem dobra. Jestem praktyczna. I kocham cię, bez względu na to, jak bardzo udajesz, że potrafisz zrobić to sama.
W ciągu kilku minut Ioana przejęła kontrolę nad sytuacją. Rozmawiała z rzemieślnikami, zadawała pytania, domagała się wyjaśnień, a oni — zaskoczeni jej stanowczością — zaczęli przeszukiwać wszystko dookoła.
Ceny nagle spadły, termin się zmienił, a worek z pieniędzmi cudownie zniknął.
W końcu teściowa ją przytuliła.
— Gdybyś nie przyszła dzisiaj, popełniłabym wielki błąd…
Ioana się uśmiechnęła.
— Dlatego jesteśmy rodziną. Żeby się nawzajem powstrzymać.
Kiedy wyruszyli na dworzec, słońce już zachodziło nad wioską.
Ioana poczuła ciepły spokój w piersi, jakby tego dnia uratowała nie tylko budynek gospodarczy, ale i związek.
A gdzieś, w wieczornej ciszy, poczuł dumę, której nie czuł od dawna:
w razie potrzeby mógł unieść świat na swoich barkach.
A czasami naprawdę musiał.