Eduard wziął głęboki oddech, ale każde słowo utknęło mu w gardle. Nie był przyzwyczajony do okazywania wrażliwości, zwłaszcza w jej obecności. Zwłaszcza w obecności dwójki dzieci, które patrzyły na niego z szczerością, na którą nie zasługiwał.
— Bo… nie czułem się godny — powiedział w końcu, ledwo słyszalnie.
Gabriela spuściła wzrok, jakby jego odpowiedź dotknęła starej rany. Dziewczynki podeszły bliżej, a on nagle zrozumiał, jak wiele stracił. Nie tylko dziecko, ale całe życie, które mógł mieć.
Chłodny wiatr przetoczył się przez podwórko, wzbijając kurz z gruzów. Eduard poczuł, że cisza staje się zbyt ciężka, więc odchrząknął.
— Gabi… pozwól mi chociaż naprawić ten dom. Nie dla mnie. Dla nich.
Uniosła oczy, zaczerwienione i mokre.
— Nie potrzebujemy twoich pieniędzy, Eduardzie. Jestem sama od 12 lat.
— Nie mówię o pieniądzach — powiedział, powoli się zbliżając. — Mówię o poczuciu winy. I o przebaczeniu.
Gabriela po raz pierwszy spojrzała na niego bez gniewu. Tylko zmęczenie. Zmęczenie kobiety, która zbyt długo toczyła samotną wojnę.
— Przebaczenie nie jest okupione remontem domu.
— Wiem. Ale od niego może się zacząć.
Dziewczynka, teraz odważna, wyszła spomiędzy nóg matki i podeszła do niego małymi kroczkami.
— Znów się załamie? — zapytała z szeroko otwartymi oczami.
— Tylko jeśli matka tego chce — odpowiedział z bladym uśmiechem.
Gabriela westchnęła, przeczesując dłonią włosy dziewczynki.
— Dlaczego przyszedłeś teraz, Eduardzie? Po tak długim czasie?
Pytanie spadło im na głowę niczym ciężki kamień. Eduard wstał, otarł zakurzone dłonie i spojrzał na dom. Potem na Gabrielę. Potem na ołowiane niebo nad Buzău, które zdawało się zapowiadać deszcz.
— Bo nie mogę zmienić tego, co zrobiłam, ale mogę zmienić to, co robię od dziś.
Gabriela milczała. W jej oczach widać było walkę między przeszłością a teraźniejszością. Między bólem a potrzebą pójścia naprzód.
— A co chcesz zrobić? — zapytała w końcu.
— Wszystko, czego wtedy nie zrobiłam.
Być człowiekiem. Być tu i teraz. Przestać uciekać.
Za mną zaskrzypiał stary płot, a pani Florica, sąsiadka z naprzeciwka, pojawiła się z rękami na biodrach.
— Eduardzie, jeśli nadal chcesz używać młota kowalskiego, to przyjdź i zburz też moją szopę! — krzyknęła żartobliwie, próbując rozluźnić atmosferę.
Gabriela nie mogła powstrzymać uśmiechu. Lekkiego uśmiechu, ledwo zarysowanego, ale prawdziwego. Eduard zauważył go i poczuł jak pierwszy promień światła po wielu latach.
— Gabi… jeśli mi pozwolisz… chcę ci pomóc. Wy troje.
— My dwoje — poprawiła go automatycznie, ponownie przytulając dziewczynki.
— A ty. Zapomniałaś, że zasługujesz na pomoc — powiedział łagodnie.
Gabriela na chwilę zamknęła oczy, wzięła głęboki oddech, a potem spojrzała na swój dom. Łuszczący się tynk, wybite okna, dziurawy dach. Brutalna rzeczywistość, której nie dało się dłużej ukryć.
— Jeśli chcesz pomóc… zacznij od dotrzymania słowa — powiedziała powoli.
Eduard skinął głową. To była obietnica, której nie wolno mu było złamać.
— Dobrze. Zacznę dzisiaj. Nie od młota kowalskiego. Od czegoś innego.
Podszedł do Gabrieli, ale pewnym krokiem, żeby jej nie przestraszyć. Wyjął z portfela czystą kartkę papieru i długopis.
— Co robisz? — zapytała zdezorientowana.
— Zapisuję swój numer. I proszę, daj mi swój. Jeśli będziesz czegoś potrzebować — czegokolwiek — zadzwoń. Nie musisz mówić „dziękuję”, nie musisz mi wybaczać. Po prostu… pozwól mi tu być.
Gabriel spojrzała na kartkę. Jej ręka drżała.
Dziewczynki też patrzyły na nią, jakby jej decyzja zmieniła ich życie. Może naprawdę tak było.
— Dobrze — powiedziała w końcu, biorąc długopis.
Eduard poczuł ucisk w piersi.
To nie było wybaczenie.
Ale to był początek.
Deszcz zaczął delikatnie padać, zmywając kurz z gruzów. Dziewczynki roześmiały się i wyciągnęły ręce ku niebu, szczęśliwe, że w końcu dzieje się coś dobrego.
Gabriel wstała i spojrzała na Eduarda z surową szczerością.
— Nie obiecuj niczego, czego nie możesz dotrzymać. Nie mam już sił, żeby naprawiać ludzi.
— To ja to naprawię. Zacznę od siebie.
I po raz pierwszy od 12 lat Gabriela przestała patrzeć na niego jak na obcego. Ale jako ktoś, kto w końcu wrócił do domu.