Mihai cofnął się o krok, czując, jak zimne powietrze w pomieszczeniu nagle go opuszcza. Patrzył, jak Klara śmieje się z dziećmi, ociera im poplamione sosem usta i mówi coś, co je rozśmiesza. Nie pamiętał, żeby kiedykolwiek widział ją piękniejszą. Może dlatego, że teraz w jej oczach było coś jeszcze – siła matki, światło kobiety, która nie była już od nikogo zależna.
Uświadomił sobie, że nie ma prawa do niej podejść. A jednak każda cząstka jego chciała.
Po tym zdarzeniu Klara wyszła na podwórze, trzymając dzieci za ręce. Mihai zebrał się na odwagę i podszedł.
—Klaro… możemy porozmawiać chwilę?
Odwróciła się bez uśmiechu, ale też nie bez nienawiści. W jej oczach malowało się jedynie zmęczenie.
—O czym? O tym, jak mnie zostawiłaś bez wyjaśnienia? Albo o tym, że nigdy nie zapytałaś, czy wszystko w porządku?
Mihai zamilkł.
—O nich — powiedział cicho. Są… moje, prawda?
Klara rozejrzała się, upewniając się, że maluchy nie słyszały.
— Co to teraz za różnica, Mihai? Minęło sześć lat. Wybrałeś innych zamiast nas.
— Nie wiedziałem! — wybuchnął. — Nie wiedziałem, że jesteś w ciąży!
Oczy Klary napełniły się łzami.
— Nie wiedziałaś, bo nie pozwoliłaś mi powiedzieć. Spakowałaś się i zniknęłaś. Wysłałam ci wtedy wiadomość… ale nigdy nie odpisałeś.
Mihai położył dłoń na czole. Zaczynał mgliście przypominać sobie — te szalone dni, wyjazd za granicę, projekt, który przyniósł mu pierwszy milion. Nieprzeczytane wiadomości na starym telefonie…
Zdał sobie sprawę, co stracił.
— Chcę być częścią ich życia — powiedział drżącym głosem. — Nie proszę o nic więcej.
Klara pokręciła głową.
— Nie możesz po prostu pojawić się po tym wszystkim i powiedzieć tego. Mają ojca — nie z krwi, ale to człowiek, który zawsze był przy nich.
Mihai zamknął oczy. Jakby ktoś wyssał mu powietrze z piersi. Ale potem, patrząc na dzieci biegnące alejką, poczuł coś, czego nigdy wcześniej nie czuł: ogromną potrzebę naprawienia wszystkiego, przynajmniej trochę.
Przez kilka następnych dni codziennie wracał do domu kultury, nic nie mówiąc. Wpłacał datki na program żywnościowy, przynosił zabawki, czytał dzieciom bajki. Klara obserwowała go z dystansu, nieufnie, ale coś w jego zachowaniu wydawało się szczere. Nie był już tym samym zimnym mężczyzną w drogich garniturach.
Pewnego deszczowego dnia Livia podeszła do niego z rysunkiem.
— Panie Mihai, patrz, narysowałam pana. Ciebie i nas!
Mihai uklęknął, patrząc na drżący rysunek czterech postaci trzymających się za ręce pod wielkim słońcem.
— Dziękuję, maleńka… to najpiękniejszy prezent na świecie — wyszeptał.
Klara spojrzała na nich i po raz pierwszy się uśmiechnęła. Lekkim, ale szczerym uśmiechem.
W kolejnych miesiącach Mihai nie uciekał już przed niczym. Zostawił interesy w rękach innych i poświęcił się ośrodkowi, dzieciom, Klarze. Nie chodziło już o pieniądze, ale o czas – jedyną rzecz, której nie można kupić, ale którą można dać.
Pewnego letniego wieczoru, gdy trojaczki zasypiały na kocu na dziedzińcu ośrodka, Klara usiadła obok niego.
— Nie wiesz, jak bardzo modliłam się, żeby cię nie znienawidzić — powiedziała mu cicho.
— Może czas przestać żyć przeszłością — odpowiedział.
Długo na niego patrzyła.
— Może tak. Ale tym razem, Mihai… jeśli zostaniesz, zostaniesz ze wszystkim.
Ujął ją za rękę i delikatnie ścisnął.
— Nigdy więcej nie odejdę.
Nad nimi księżyc cicho oświetlał podwórko, a gdzieś z zapomnianego głośnika dobiegała stara piosenka. Po raz pierwszy od wielu lat Mihai poczuł, że niczego mu nie brakuje.
Nie chodziło tylko o pieniądze, ale o miłość, przebaczenie i nowy początek – ten, który życie czasem ci oferuje, gdy myślisz, że jest już za późno.