…Dozorczyni stała tam z ręką na klamce, jakby nie wiedziała, czy może wejść, czy nie. Była młodą dziewczyną, może 25–26 lat, o wielkich, zmęczonych oczach. Jej tani mundurek był poplamiony wodą, a ręce pachniały detergentem. Elina natychmiast zdała sobie sprawę: ta dziewczyna nie należała do uprzywilejowanych. Była jedną z prostych osób, które zarabiają 2800–3000 lei miesięcznie i wciąż modlą się, żeby nie spóźnić się z czynszem.
„Zamknij drzwi” – powiedziała Elina.
Dziewczyna powoli weszła i pociągnęła za sobą drzwi. Wyraźnie się bała.
„Nie chcę żadnych kłopotów, proszę pani…” – mruknęła.
„Nie będzie pani miała żadnych kłopotów. Chcę tylko prawdy i odrobiny dyskrecji”.
Elina wzięła głęboki oddech. Bolało ją ciało, ale gniew nie dawał jej zasnąć. Nie była już tą samą kruchą kobietą, którą była kilka godzin temu. Jej umysł pracował z jasnością, jakiej nie czuła od miesięcy.
„Powiedz mi…” kontynuowała. „Czy zauważyłaś coś dziwnego u mojego męża? W ciągu ostatnich kilku dni?”
Dziewczyna zamrugała, zaskoczona. Zawahała się. Potem powiedziała cicho, jakby bała się, że ściany ją usłyszą:
„Często widziałam, jak rozmawia z lekarzem naczelnym. I… słyszałam… że pytał, czy może ją wypisać… o kwestie finansowe… na wypadek…”
Elina zamknęła na chwilę oczy. A więc Paweł nie tylko czekał na śmierć. Przygotowywał też swoją nagrodę.
„Jak masz na imię?” zapytała.
„Ana.”
„Dobrze, Ana. Posłuchaj mnie uważnie. Nie umrę za trzy dni. Ale Paweł tego chce. Za moje pieniądze, za mój dom w Sinai, za tę klinikę, którą zbudowałam własnymi rękami. Ale nie zostawię mu ani jednego leju.”
Ana zakryła usta dłonią.
„Proszę pani, ale… co mogę zrobić?”
„Proste rzeczy zmieniają życie” – odpowiedziała Elina. „Musisz tylko uważać i przynieść mi jakieś informacje. Nie chcę niczego nielegalnego. Tylko prawdy”.
Po raz pierwszy w oczach Any pojawiła się iskierka nadziei. Może dlatego, że ktoś ją widział. A może dlatego, że obietnica życia bez martwienia się o pieniądze była zbyt kusząca.
„Tak… pomogę” – wyszeptała.
Elina uśmiechnęła się do niej słabo.
„Dobrze. Najpierw przynieś mi moją prawdziwą dokumentację medyczną. Nie tę, którą pokazujesz Pawłowi. Potem chcę wiedzieć, kto wchodzi do pokoju, kiedy śpię. A przede wszystkim, czy zmieniono mi leki”.
Ana stanowczo skinęła głową.
„Mogę. Ale muszę uważać. Jeśli mnie złapią…”
„Nikt cię nie złapie” – zapewniła ją Elina. „Sama zbudowałam to miejsce. Znam każdy zakątek”.
Dziewczyna szybko odeszła, a Elina została sama, ciężko dysząc, ale z nową determinacją. Nie nadszedł jeszcze czas, by opuścić ten świat. Nie wcześniej, niż uporządkuje swoje życie. Nie wcześniej, niż strąci Pawła z jego leżącego piedestału.
Na pierwsze rezultaty nie trzeba było długo czekać. Ana wróciła dyskretnie, małymi kroczkami, jakby tańczyła między dwoma światami: obowiązku i strachu. W ciągu kilku godzin Elina miała prawdę na stoliku nocnym, czarno na białym.
Jej leki zostały „dostosowane”. Ktoś przepisywał jej substancje, które osłabiały organizm szybciej niż choroba. Ktoś przyspieszał ten proces.
A ten „ktoś” miał podpis Pawła, jako „mąż i adwokat”.
Elina poczuła, jak krew się w niej gotuje. Nie ból ją dobijał, ale zdrada. Mężczyzna, w którego włożyła duszę, chciał ją szybciej pochować, żeby mogła spokojnie liczyć pieniądze.
„Ano” – powiedziała cicho. – „Czas już”.
„Po co, proszę pani?”
„Po prawdę. Po sprawiedliwość. I za pani wolność.”
Ana spojrzała na nią szeroko otwartymi oczami.
„Idziemy do notariusza. Dzisiaj. Nie jutro. Dzisiaj. Zmienię testament. Cały mój majątek – dom, pieniądze, klinika – trafi do fundacji dla chorych dzieci, którą chciałam założyć. A pani, Ano… dostanie pani wystarczająco dużo pieniędzy, żeby kupić mieszkanie i żyć, nie martwiąc się o jutro.”
Ana zaczęła płakać.
„Proszę pani… Nie mogę przyjąć…”
„Może pani. Bo dobrzy ludzie rzadko są nagradzani. Czas to zmienić.”
Kilka godzin później, kiedy notariusz wyszedł i podpisano dokumenty, Elina poczuła, że może oddychać. Nie była już więźniem swojej choroby. Ani ofiarą chciwego myśliwego.
Znów była panią swojego życia.
Tego wieczoru Paweł wszedł do salonu z tym samym sztucznym uśmiechem.
„Jak się czujesz, kochanie?” zapytał.
Elina spojrzała na niego w milczeniu.
„Znacznie lepiej niż myślisz. I… powinieneś wiedzieć, że przyszłość wcale nie rysuje się dla ciebie dobrze”.
Paweł zamarł.
„Co zrobiłeś?” wyjąkał.
„Prawdę, Pawle. Tylko prawdę. I nie martw się… Nie zobaczysz ani grosza z tego, co myślałeś, że odziedziczysz”.
Twarz Pawła zbladła. Zrozumiał. Wszystko zniknęło mu z rąk.
Elina uśmiechnęła się spokojnie.
„Wiesz, co jest najpiękniejsze? Że czasami to prości ludzie zmieniają los. A ty, Pawle… straciłeś wszystko w dniu, w którym myślałeś, że jestem zbyt słaba, by cię usłyszeć”.
Po raz pierwszy cisza w salonie była po jej stronie.
I życie, po raz pierwszy od dawna, znów wydawało się jej.