Następnego dnia Eduard obudził się wcześnie. Nie miał zajęć, żadnych obowiązków, ale sen go opuścił. Otworzył okno i wyjrzał na szare miasto, pokryte lekkim deszczem. Czuł się pusty, ale gdzieś w głębi duszy wiedział, że postąpił słusznie.
Na stole, wśród mokrych kartek papieru i długopisów bez atramentu, telefon znów zawibrował. Tym razem dzwonił nieznany numer. Zawahał się przez kilka sekund, po czym odebrał.
— Pan Eduard Mihai? — zapytał głęboki, ale spokojny głos.
— Tak, to ja.
— Uratował pan życie prezesowi firmy „Dacia Holdings”. Człowiekowi, którego pan reanimował na ulicy. Jest już przytomny i chce się z panem widzieć.
Eduard oniemiał. Prawie pomyślał, że to żart.
Dwie godziny później był w holu prywatnego szpitala. W powietrzu unosił się zapach środków dezynfekujących i świeżej kawy. Kiedy wszedł do salonu, mężczyzna z tamtego poranka leżał na łóżku, blady, ale ze szczerym uśmiechem.
— Młody człowieku, gdyby nie ty, nie byłoby mnie tu teraz — powiedział, wyciągając rękę. — Szukałem cię od trzech dni.
Eduard pokręcił głową ze wstydem, nie wiedząc, co powiedzieć.
— Nie zrobiłem nic szczególnego… po prostu to, co było normalne.
— Normalne? — uśmiechnął się mężczyzna. W świecie, w którym wszyscy wyjmują telefony, żeby nagrywać, zamiast pomagać, to, co zrobiłeś, jest niezwykłe.
Po kilku minutach rozmowy mężczyzna powiedział mu coś, co odmieniło jego życie.
— Założyłem fundację dla młodych ludzi, którzy zasługują na drugą szansę. Chcę wesprzeć cię w ukończeniu studiów. Wszystkie opłaty, książki, wszystko na mój koszt. I… jeśli chcesz, kiedy skończysz, poczekam, aż będziesz dla mnie pracował.
Eduard poczuł, jak oczy mu wilgotnieją. Po tylu dniach rozpaczy te słowa rozjaśniły jego duszę.
Kilka miesięcy później odbierał dyplom. Sala była pełna, a wśród gości, w pierwszym rzędzie, stał ten sam mężczyzna w szarym garniturze, uśmiechając się dumnie. Kiedy Eduard odebrał dyplom, salę wypełniły brawa.
Później, na dziedzińcu uniwersytetu, przyjaciele zapytali go, czy żałuje, że oblał egzamin tego dnia.
Uśmiechnął się szeroko.
— Nie. Oblałem egzamin, ale nauczyłem się czegoś o życiu. Czasami trzeba stracić wszystko, by otrzymać więcej, niż się kiedykolwiek wymarzyło.
I patrząc w czyste niebo, zrozumiał, że przeznaczenie czasem ma swój własny sposób na otwarcie przed tobą właściwych drzwi — nawet jeśli najpierw zatrzaśnie te niewłaściwe.