Mihai przybył w niecałe dziesięć minut. Irina nie zdążyła nawet porządnie osuszyć policzków, gdy zobaczyła go, jak zdecydowanie wkracza przez bramę, z wyrazem twarzy wyraźnie mówiącym, że przyszedł nie tylko pomóc, ale naprawić coś więcej niż półkę czy kran.
„No dalej, opowiedz mi wszystko” – powiedział, patrząc jej prosto w oczy.
Irina podała mu kartkę. Przeczytał ją raz, potem drugi i trzymał ją w dłoni przez kilka sekund, oddychając głęboko.
„Dobrze” – powiedział krótko. „To zaczynamy”.
Mrugnęła ze zdziwienia.
„Od czego zacząć?”
„Od nowego życia. Od tego, w którym nie płaczesz już za kimś, kto odchodzi, ale podnosisz się dla siebie i dla dziewczyny”.
Jego słowa trafiły ją prosto w serce. Ale nie jak rana, a jak początek.
Mihai natychmiast zabrał się do pracy, jakby to był jego własny dom. Wymienił żarówkę, naprawił kran, przymocował półkę do ściany. Każdy cios młotkiem brzmiał jak potwierdzenie, że Irina nie jest sama. Że nigdy nie była sama, a właściwie, że po prostu nie odważyła się tego dostrzec.
„Wiesz, co jest dziwne?” powiedział, dokręcając ostatnie śruby. „Owidiusz zawsze obiecywał. Ale nigdy nie dotrzymał słowa. Zasługujesz na kogoś, kto to robi”.
Irina poczuła gulę w gardle. Nie chciała znowu płakać, nie teraz, kiedy po raz pierwszy tego dnia poczuła, że oddycha.
„Mihai… Prosiłam cię tylko o pomoc, ja…”
„Wiem” – przerwał jej. „I nie proszę cię o nic w zamian. Tylko nie rób sobie więcej krzywdy, trzymając się kogoś, kto dawno odszedł, po prostu fizycznie nie miałeś odwagi”.
Irina usiadła na skraju kanapy. Dom wyglądał inaczej. Nie dlatego, że został wyremontowany, ale dlatego, że nie było już tej zimnej pustki po rozstaniu. Było ciepło. Było życie.
Kiedy córka Iriny obudziła się i zeszła na dół, zobaczyła Mihaia z zestawem narzędzi.
„Czy tata już przyszedł?” zapytała z odrobiną nadziei.
Irina poczuła ucisk w sercu.
„Nie, kochanie. Ale Mihai nam dziś pomaga”.
Dziewczynka uśmiechnęła się nieśmiało.
„Czy naprawisz też moją lampę w kształcie gwiazdy?”
Mihai natychmiast wstała.
„Oczywiście, że tak. Zobaczymy, co da się zrobić”.
Po kilku minutach dziewczynka znów się śmiała, a lampa świeciła piękniej niż wcześniej. Irina spojrzała na nich oboje z mieszaniną wdzięczności i strachu – strachu, że może życie szykuje dla niej coś dobrego, a ona nie wie, czy warto.
Kiedy skończyli, Mihai osuszył ręce i przygotował się do wyjścia.
„Jeśli będziesz czegoś potrzebować… czegokolwiek… zadzwoń do mnie” – powiedział.
„Mihai… ile jestem ci winien za to wszystko? Naprawdę nie chcę… cię wykorzystywać”.
Uniósł brew.
„Irina, nie jestem hydraulikiem. Jestem przyjacielem. A przyjaciele nie cenią wsparcia”.
Znów poczuła gulę w gardle. Ale tym razem było inaczej. To była wdzięczność. I może, bardzo głęboko, coś, co przypominało nadzieję.
Wieczorem, gdy w domu panowała cisza, Irina usiadła w fotelu i spojrzała na prześcieradło, które zostawił Owidiusz. Podniosła je, przyjrzała mu się jeszcze raz… a potem, z determinacją, której, jak sądziła, w sobie nie ma, podarła je na pół. Potem na cztery. Potem na małe kawałki, jak ciężar, który nie miał miejsca w jej życiu.
Po raz pierwszy od dawna nie czuła bólu.
Ale wolność.
Zgasiła światło i położyła się spać, myśląc o nadchodzącym dniu. Dniu, w którym nie będzie już żoną Owidiusza. Była Iriną. To było wszystko. I to wystarczyło.
Jej telefon zawibrował w kieszeni szlafroka. Wiadomość.
Od Mihaia.
„Mam nadzieję, że wszystko w porządku. Byłaś dziś silniejsza, niż myślisz”.
Irina się uśmiechnęła. Napisała tylko:
„Dziękuję. Za wszystko”.
Nacisnęła „wyślij” i po raz pierwszy od miesięcy poczuła, że przyszłość już jej nie przeraża.
Czekała na nią.