Wszyscy patrzyli na Wiktora, ale on trzymał kartkę papieru zaciśniętymi palcami, jakby krew odpłynęła mu z rąk. Nadejda się nie poruszyła. Stała z wysoko uniesioną brodą, jakby od dawna wiedziała, co się wydarzy.
Wtedy Wiktor powoli upuścił kartkę na stół. Papier zsunął się na twarz ojca chrzestnego, który mimowolnie przeczytał cicho:
— „Prawdopodobieństwo ojcostwa: 99,99% dla obojga dzieci”.
Wśród gości rozległ się szmer. Teściowa została z otwartymi ustami, a jej policzki zbladły. Slavuțu i Elena zbliżyli się do siebie, jakby chcieli bronić się przed własnym ojcem.
Nadzieja podniosła kartkę, przyjrzała jej się krótko, po czym spokojnie ją odłożyła.
— To jest prawda, której pragnąłeś, Wiktorze. Teraz ją masz.
Wiktor próbował coś powiedzieć, ale słowa mu się plątały.
— Ja… matka… ona… powiedziała mi, że…
— Właśnie — przerwała mu Nadieżda. — Twoja matka. Całe życie zatruwała ci mózg. Ale ty postanowiłeś jej uwierzyć.
Spojrzała na teściową.
— A ty… przez dwadzieścia pięć lat robiłaś ze mnie złą, kłamczuchę, tylko po to, żeby poczuć się czystym. Ale teraz prawda cię dopadła.
Zinaida zaczęła się bronić, ale nikt już jej nie słuchał.
Nadieżda wzięła głęboki oddech.
— Moje dzieci są twoje, Wiktorze. Zawsze były. A ty… wolałeś obwiniać mnie, zamiast dostrzegać własne błędy.
Sławutu wstał pierwszy.
— Mamo, chodź. Nie mamy tu już nic do gadania.
Elena szła obok niej, trzymając ją za rękę.
Nadzieja spojrzała na Wiktora po raz ostatni. — Nie rozwodzę się jutro, Victorze. Rozwodzę się dzisiaj. A mieszkanie jest dla dzieci. Bo nie zasługujesz nawet na klucz do suszarki.
W holu zapanował ruch. Niektórzy goście wstali, inni szemrali. Ojciec chrzestny Tolică pokręcił głową z żalem, a ciocia Wasilica westchnęła głęboko:
— Ojej, jaka szkoda, że to zrobiłeś…
Victor próbował podejść do rodziny, ale Slavuțu go powstrzymał.
— Nie masz nic więcej do powiedzenia. Wiesz, jak bardzo nas skrzywdziłeś? Wiesz, co dzisiaj zrobiłeś?
Nadejdę i dzieci odwróciły się w stronę drzwi. Za nimi, obfity posiłek, muzyka, goście — wszystko wydawało się teraz pustą sceną. Światło padało zimno na twarz Victora, który został sam ze swoim grzechem i wstydem.
Na chodniku przed budynkiem, zimne powietrze drapało ich w policzki. Nadejdę wzięła głęboki oddech, po raz pierwszy czując wolność. — Od dziś żyjemy dla siebie. To wszystko.
Slauțu położył jej rękę na ramieniu:
— Mamo, jesteśmy przy tobie. I nigdy cię nie opuścimy.
Elena uśmiechnęła się blado:
— Wróć do domu. Gdzie jest cicho.
Droga do domu była krótka, ale w duszy Nadejdy rodziło się coś nowego. Siła, której się nie spodziewała.
Kiedy weszli do swojego małego, ale ciepłego mieszkania, Nadejda rozejrzała się.
— To nasze życie. I to wystarczy.
Wieczorem zamknęła za nimi drzwi.
A Wiktor, pozostawiony sam w sali balowej, po raz pierwszy poczuł, co tak naprawdę znaczy stracić wszystko.
Ale dla Nadejdy i jej dzieci… prawdziwe świętowanie dopiero się zaczynało.