…ale synowa nie mogła już dłużej ukrywać irytacji. Każdego dnia pojawiał się nowy powód do kłótni. Czasem Ana zostawiała zapalone światło, czasem gotowała „stare” jedzenie, czasem w całym domu pachniało proszkiem do czyszczenia.
Ana starała się nikogo nie denerwować. Wstawała wcześnie rano, robiła kawę, sprzątała dom i szła do parku, żeby dać im trochę przestrzeni. Brała książkę, siadała na ławce i patrzyła, jak bawią się dzieci. Tęskniła za Nadią. Czasami zdawało jej się, że widzi dziewczynę z podobnymi włosami i serce zaczynało jej bić szybciej.
Wieczorem odwracała się na palcach, gasiła światło w korytarzu i wkradała się do pokoju. Nie chciała być ciężarem. Ale pewnego dnia wszystko się zmieniło.
— Mamo, musimy porozmawiać — powiedział Sergiu, unikając jej wzroku.
Ana poczuła ucisk w żołądku.
— Co się stało, kochanie?
— My… chcemy być sami. To znaczy… tylko we dwoje. Zasługujesz na spokój, nie na kłótnie.
Zrozumiała od razu. O nic nie pytała, tylko skinęła głową. Tej nocy spakowała się powoli, żeby ich nie obudzić. Zebrała zdjęcia, buty, szal. Następnego dnia wzięła ciężką torbę i poszła na dworzec autobusowy.
Sergiu kupił jej bilet „na wieś”, gdzie miała kolejnego dalekiego krewnego. Przytulił ją pospiesznie i wyszedł. A ona została tam, na starym krześle, czekając… ale nie wiedziała na co.
Wokół niej ludzie spieszyli się, wpadali na siebie, kłócili się. Ana stała nieruchomo, obserwując, jak światła gasną jedno po drugim. Jej autobus już dawno odjechał. Ale nie chciała nigdzie iść. Dokąd iść? Domu nie było. Dziewczyny nie było. Chłopak miał własne życie.
Kiedy młody mężczyzna podszedł i podał jej butelkę wody, Ana uśmiechnęła się z wdzięcznością.
— Dziękuję, kochanie — powiedział cicho. — Nie piłem od wczorajszego wieczoru. — Proszę pani, dokąd pani pójdzie? — zapytał.
Pokręciła głową.
Młody mężczyzna wyszedł, ale po kilku minutach wrócił z dwiema kobietami z ośrodka socjalnego. Porozmawiały z Aną, pogłaskały ją po dłoni i powiedziały, że mogą ją zabrać w ciepłe miejsce, gdzie będzie miała łóżko i ludzi, z którymi będzie mogła porozmawiać.
Po raz pierwszy od dawna staruszka poczuła ciepłą łzę na policzku. Może nie wszystko stracone, pomyślała. Może wciąż jest w niej życzliwość.
Wstała ciężko z krzesła, wzięła torbę i po raz ostatni spojrzała na dworzec autobusowy. W tym chaosie poczuła coś, czego nie czuła od dawna — ulgę.
Wyszła na zewnątrz, na chłodne poranne powietrze. Słońce zaczynało wschodzić nad miastem. I po raz pierwszy od śmierci męża Ana Stănescu poczuła, że wciąż ma jakiś cel. Może mały, może cichy, ale jakiś.
Gdy minibus ośrodka socjalnego powoli odjechał, przeżegnała się i wyszeptała:
— Dziękuję Ci, Boże, że tak naprawdę nie jestem sama na świecie.