Luca niezręcznie wzruszył ramionami.
— Bo to nie było moje — powiedział powoli. Babcia mówi, że rzeczy, które nie są twoje, przynoszą kłopoty, jeśli się je trzyma.
W korytarzu rozległ się cichy szmer. Anton Munteanu zastanowił się przez chwilę, po czym lekko pochylił się do poziomu dziecka.
— Jak ma na imię twoja babcia?
— Elena, proszę pana. Wychowuje mnie od śmierci matki.
Anton powoli skinął głową. Spojrzał na Lucę nie jak na biedne dziecko, ale jak na niskiego mężczyznę z prostym kręgosłupem.
Potem zwrócił się do Radu.
— Czy wiesz, co zawiera ta koperta? — zapytał spokojnie.
— Nie… to znaczy… dokumenty — wyjąkał kierownik.
— Dokumenty, które są warte więcej niż twoja dziesięcioletnia pensja — powiedział Anton. — A ty rzuciłeś je na ladę i upokorzyłeś dziecko, które je przyniosło.
Radu z trudem przełknął ślinę. — Panie Anton, nie wiedziałem…
— Wiedział pan wystarczająco dużo — odpowiedział właściciel. Umiał pan się śmiać, obrażać i rzucać monetami, jakby honor można było kupić za dziesięć lei.
Zapadła cisza. Recepcjonistka spuściła wzrok, a pozostali pracownicy nie śmieli odetchnąć.
— Radu, od tej pory już tu nie pracujesz — powiedział wyraźnie Anton. Proszę oddać dowód osobisty i wyjść.
Kierownik otworzył usta, żeby coś powiedzieć, ale zmienił zdanie. Wiedział, że nie ma już nic do uratowania.
Anton odwrócił się z powrotem do Luki.
— Zrobiłeś coś wspaniałego, chłopcze. Coś, czego wielu dorosłych by nie zrobiło.
Luca zacisnął paski swojego tornistra.
— Zrobiłem to, co normalne — powiedział.
Anton uśmiechnął się po raz pierwszy.
— Taka normalność jest rzadkością. Chcę ci pomóc, ale nie na jałmużnę.
Zadzwonił do szefa działu kadr i szepnął mu coś do ucha, po czym odwrócił się z powrotem do dziecka.
— Czy twoja babcia pracuje?
— Sprząta, gdzie tylko może… kiedy ktoś do niej dzwoni.
— Od jutra babcia Elena będzie miała tu stabilną pracę, z pozwoleniem na pracę i dobrą pensją — powiedział Anton. A ty…
Luca zamarł.
— Będziesz otrzymywał miesięczne stypendium w wysokości 1500 lei, do ukończenia szkoły. Nie jako nagrodę, ale jako inwestycję w porządną osobę.
Oczy dziecka napełniły się łzami, tym razem bez wstydu.
— Dziękuję… ale o nic nie prosiłem…
— Wiem — odpowiedział Anton. — Dlatego na to zasługujesz.
Kilka dni później Luca wracał do domu, trzymając babcię za rękę. Kiedy opowiedział jej wszystko, Elena zaczęła płakać, ale przytuliła go do piersi.
— Widzisz, mój chłopcze? Powiedziała mu. Prawda dociera powoli, ale daleko zajdzie.
Tej nocy Luca zasnął z torbą szkolną obok łóżka. Nie dlatego, że śniły mu się pieniądze czy nowe ubrania, ale dlatego, że po raz pierwszy poczuł, że świat może być sprawiedliwy.
A Anton Munteanu ze swojego przestronnego biura wiedział, że tego dnia nie tylko zachował kilka papierów. Zachował coś o wiele ważniejszego: dowód na to, że zwykła życzliwość wciąż ma swoje miejsce w zabieganym świecie.