O siódmej wieczorem dom był już wypełniony ciężkimi zapachami. Sarmale, stek, sałatka wołowa, cozonac. Wszystko, co robiłam. Z drżącymi rękami, złamanym kręgosłupem, z dzieckiem, które ani na chwilę mnie nie opuszczało.
Kołysałam go nogą, mieszając w garnku. Płakał. Zmęczony. Głodny. Zupełnie jak ja.
Moja teściowa, Maria, weszła do kuchni i spojrzała przez stół.
— Upewnij się, że wszystko jest ciepłe. Nie rób z nas głupców — powiedziała krótko.
Przełknęłam ślinę. Już nie odpowiedziałam. Nie miałam nawet siły, żeby się bronić.
Około ósmej zaczęli przybywać goście. Krewni, znajomi, elegancko ubrani ludzie, z torbami prezentowymi i butelkami szampana. Wszyscy się uśmiechali. Nikt mnie nie pytał, czy wszystko w porządku.
— Och, ale jakie grzeczne dziecko! — powiedziała jedna z kobiet, widząc malucha śpiącego na moim ramieniu. — Całe szczęście, że śpi — zaśmiała się teściowa. — Inaczej nie skończyłabyś jeść.
Mój mąż, Andriej, siedział w salonie z kieliszkiem w dłoni. Spojrzał na mnie przez chwilę, po czym przesunął wzrokiem. Jego milczenie bolało mnie bardziej niż jej słowa.
O dziesiątej wieczorem dziecko obudziło się i zaczęło głośno płakać. Zmęczone, przestraszone hałasem, muzyką, obcymi ludźmi. Przytuliłam je do piersi i schowałam się w kącie.
— Przestań go trzymać! — powiedziała Maria wystarczająco głośno, żeby wszyscy usłyszeli. — Rozpieszczasz go.
— To tylko dziecko… — mruknęłam.
— Ty też jesteś zbyt wrażliwa. Nie jesteś pierwszą matką na świecie.
Wtedy poczułam, jak coś we mnie pęka. Nie nerw. Nie łza. Ale coś o wiele głębszego.
Dziesięć minut przed północą stół był pełen. Wszyscy siedzieli, śmiali się, brzęcząc kieliszkami. Stałam, trzymając dziecko na rękach i kołysząc je.
— No, ty też, powiedział ktoś.
— Nie mogę, odpowiedziała teściowa. Musi zająć się dzieckiem. On i tak nie powinien siedzieć przy stole.
Potem spojrzałam na Andrieja. Spojrzałam mu prosto w oczy. Zamrugał. To wszystko.
Poszłam do sypialni, włożyłam dziecko do łóżeczka i dałam mu ssać. Natychmiast się uspokoiło. Patrzyłam na niego przez kilka sekund. To było wszystko, co miałam.
Kiedy wróciłam do salonu, wszyscy szykowali się do liczenia.
Dziesięć. Dziewięć. Osiem.
Lekko postukałam łyżką w szklankę.
— Chciałabym coś powiedzieć.
Wszyscy odwrócili się do mnie zaskoczeni.
— Gotowałam przez dwa dni. Z dzieckiem na rękach. Byłam karcona, wyśmiewana i traktowana jak służąca. Nie dlatego, że nie umiem robić nic więcej. Ale ponieważ zostałam sama.
Teściowa uśmiechnęła się krzywo.
— Nie teraz…
— Właśnie teraz — powiedziałam spokojnie.
Siedem. Sześć.
— Andriej, ciągnęłam, wolałeś milczeć. Dla domu. Dla wygody. Dla spokoju. Ale nie mogę już dłużej płacić za ten spokój swoją godnością.
Pięć. Cztery.
— Od jutra wyjeżdżamy z dzieckiem. Przeprowadzamy się do mojej matki. Nie proszę o nic. Ani o pieniądze, ani o pomoc. Tylko o szacunek.
Trzy. Dwa.
W pokoju panowała kompletna cisza.
Jeden.
Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin, mówili niektórzy, bez energii.
Wzięłam kurtkę, poszłam do sypialni, wzięłam dziecko na ręce i torbę, którą przygotowałam na rano. Tak, przygotowałam ją. Bo w głębi duszy decyzja już zapadła.
Za mną teściowa stała z otwartymi ustami. Andriej pozostał na krześle.
Wyszedłem w chłód zimowej nocy, z fajerwerkami na niebie i spokojem w sercu.
Po raz pierwszy od dawna nie czułem się już mały.
Poczułem się wolny.