Sorina pozostała z telefonem w dłoni, wpatrując się w zamrożony ekran na twarzy kobiety. Czuła, jak serce wali jej w skroniach. W tym momencie Olivian zaczęła się wiercić w łóżeczku, a ona podskoczyła ze strachu, jakby ktoś był tuż za nią. Powoli wstała, wzięła głęboki oddech i postanowiła, że musi natychmiast porozmawiać z Eleną, bez względu na to, jak bardzo będzie jej to przeszkadzać.
Po obiedzie Elena wróciła do domu. Sorina poprosiła ją, żeby porozmawiała przez „dwie minuty, coś ważnego”, a Elena, zmęczona i z zamglonymi oczami, skinęła głową. Sorina pokazała jej nagranie bez słowa. Elena zbladła jak ściana. Początkowo wydawało się, że w ogóle nie oddycha. Potem opadła na krzesło i zakryła twarz dłońmi.
— To niemożliwe… — mruknęła Elena, drżąc.
— Kto tam? — zapytała Sorina cicho.
Elena spojrzała na nią, wyraźnie przestraszona.
— Sorina… ta kobieta to matka Dana.
Sorina zamrugała ze zdziwienia. Nigdy nie było mowy o babci. Właściwie, nie było mowy o żadnym bliskim krewnym.
— Ale dlaczego…? Jak ona się tu dostała?
Elena westchnęła głęboko i załamała ręce.
— Moja teściowa… ma problemy. Kilka lat temu trafiła do szpitala. Dan nie chce o tym rozmawiać i nie pozwala mi nikomu o tym powiedzieć. Uciekła pewnej nocy i obudziliśmy się z nią na podwórku… Myślałam, że to tylko jednorazowy incydent.
Sorina poczuła dreszcz przebiegający po kręgosłupie. Co, jeśli ta kobieta była tam już kilka razy? Co, jeśli ślady na skórze Oliviana były jej?
— Musimy chronić dziecko — powiedziała stanowczo Sorina. — A ty musisz porozmawiać z Danem.
Elena skinęła głową, ale było widać, że się boi.
Kilka godzin później Dan wrócił do domu. Elena pokazała mu nagranie, a on zamarł. Sorina widziała, jak drży mu podbródek. Wstał, rzucił telefon na stół i wyszedł z pokoju bez słowa. Elena pobiegła za nim, a Sorina została sama, czując napięcie w domu, wiszące niczym burzowa chmura.
Wieczór był cichy. Zbyt cichy. Sorina opiekowała się Olivianem, dopóki Elena nie powiedziała jej, że może iść do domu. Wychodząc, Sorina znów poczuła ten niepokój, który towarzyszył jej od kilku dni. Jakby wszystko się nie skończyło. Jakby coś nie mogło być takie proste.
Następnego ranka, kiedy przyszła do pracy, Dan czekał na nią w kuchni. Jego oczy były zaczerwienione, jakby w ogóle nie spał.
— Sorina… Muszę ci coś pokazać.
Zeszli razem do piwnicy, do jego gabinetu. Dan otworzył zamkniętą szufladę i wyjął gruby segregator. W środku znajdowała się dokumentacja medyczna, stare zdjęcia, a nawet kilka pożółkłych listów. Pokazał jej zdjęcie swojego ojca – łagodnego mężczyzny, który był uderzająco podobny do Oliviana.
— Tata zmarł, kiedy byłam mała. Mama nie mogła tego znieść. Zaczęła myśleć, że mój ojciec żyje dzięki mnie… popadła w obsesję. Musiała trafić do szpitala. Teraz… myślę, że projektuje to samo na Oliviana.
Sorina poczuła ucisk w sercu. W końcu elementy układanki do siebie pasowały, ale ostateczny obraz był o wiele mroczniejszy, niż sobie wyobrażała.
— Musimy zadzwonić na policję, Dan. To już nie jest zabawa.
Dan nagłym ruchem zamknął teczkę.
— Wiem. Ale zeszłej nocy… zniknęła. Opuściła ośrodek, w którym była hospitalizowana. I nikt nie wie, gdzie jest.
Sorinę przeszedł ostry chłód.
W tym momencie, z góry, z pokoju Oliviana, rozległo się skrzypnięcie.
Oboje zamarli.
Dan pobiegł do schodów, a Sorina za nim. Pobiegli na górę. Drzwi do pokoju były uchylone.
— Elena? — krzyknął Dan.
Brak odpowiedzi.
Weszli do środka.
Łóżeczko było puste.
Sorina poczuła, jak ziemia usuwa się jej spod stóp.
Ale chwilę później z sąsiedniego pokoju dobiegł cichy krzyk. Oboje pobiegli tam. Elena siedziała na dużym fotelu przy oknie z Olivianem na rękach, drżąc.
— Wszedł… wszedł znowu… ale kiedy wstałam, wybiegł za drzwi… — wyszeptała Elena.
Sorina podeszła i wzięła dziecko, przestraszone, ale całe i zdrowe.
Dan upadł na podłogę, zasłaniając twarz dłońmi.
— Koniec. To koniec. Dzisiaj dzwonimy na policję, dzisiaj instalujemy zamki, systemy, cokolwiek trzeba.
Sorina spojrzała na Elenę, na dziecko, które lekko drżało, a potem na szeroko otwarte drzwi. W domu unosił się zapach chłodu i strachu.
Ale pośród chaosu czuła coś jeszcze: determinację.
— Od dziś Olivian nie będzie sama ani chwili — powiedziała. A ta kobieta… znajdą ją. Muszą.
Wreszcie rodzina Adamów niczego już nie ukrywała. A prawda, jakkolwiek bolesna, była pierwszym krokiem do pokoju.
I po raz pierwszy od wielu tygodni Sorina poczuła, że naprawdę może odetchnąć.