Myśl o niej podążała za nim jak cień.
Próbował zająć się swoimi sprawami, nakarmić zwierzęta, naprawić zepsuty płot na skraju lasu, ale jego ręce pracowały mechanicznie, bezmyślnie.
W wiosce od kilku dni krążyły plotki o zaginionej dziewczynie.
Młoda kobieta wychowana w domu dziecka, dziedziczka jakiejś starej ziemi, która zniknęła jeszcze przed podpisaniem aktów własności.
Niektórzy mówili, że jej grożono.
Inni, że ktoś chciał przejąć jej ziemię.
Ezekiel przypomniał sobie zdjęcie, które widział na plakacie naklejonym na wiejskim sklepie.
Serce mu zamarło.
To była ona.
Te same oczy.
To samo przestraszone spojrzenie.
Wieczorem, gdy słońce chowało się za wzgórzami, podjął decyzję.
Następnego dnia ponownie poszedł nad strumień.
Nie z brudnymi myślami.
Ale ze strachem i troską.
Puścił konia i krzyknął przed siebie, żeby jej nie spłoszyć.
— Nie chcę cię skrzywdzić… to miejsce należy do mnie.
Zza wierzb wyłoniła się powoli młoda kobieta, owinięta w długą koszulę, za dużą na nią.
Drżała.
— Nie mów nikomu, że tu jestem… proszę — wyszeptała.
Jej głos był cienki, zmęczony.
Dowiedział się, że ma na imię Ana.
Uciekła z miasta, gdy dalecy krewni próbowali zmusić ją do podpisania jakichś niezrozumiałych dokumentów.
Potok i opuszczona chata w pobliżu lasu stały się jej jedynym schronieniem.
Ezekiel słuchał, nie przerywając jej.
Kiedy skończyła, powiedział tylko:
— Dopóki jesteś na mojej ziemi, nikt cię nie tknie.
Wprowadził ją do domu, zaoferował czysty pokój i ciepły posiłek.
Nie zadawał zbędnych pytań.
Nie żądał niczego w zamian.
Mijały dni.
Policzki Any zaczęły się rumienić.
Pomagała w ogrodzie, karmiła kury, podlewała ogród.
Wieczorami siedzieli na werandzie w milczeniu, patrząc w niebo.
Ezekiel poczuł coś, czego nie czuł od lat.
Nie pożądanie.
Nie poczucie winy.
Ale spokój.
Pewnego ranka przy bramie pojawiły się dwa czarne samochody.
Mężczyźni w drogich garniturach, z zimnymi oczami.
— Szukamy Any Popescu, powiedzieli. Ma jakieś papiery do podpisania.
Ana zamarła.
Ezekiel zrobił krok naprzód.
— Zostawia moją ziemię tylko ze mną i prawnikiem przed sobą.
Zadzwonił na policję z gminy.
Przyprowadził burmistrza.
Prawda wyszła na jaw.
Papiery były sfałszowane.
Naciski były realne.
Ana była jedyną prawowitą spadkobierczynią.
Kilka miesięcy później sytuacja się uspokoiła.
Ana została.
Nie z poczucia obowiązku.
Nie ze strachu.
Ale dlatego, że po raz pierwszy poczuła się bezpiecznie.
Pewnego jesiennego wieczoru, gdy liście powoli opadały, powiedziała do niego:
— Nigdy nie miałam mężczyzny, który by mnie chronił, nie prosząc o nic.
Ezekiel patrzył na nią długo.
— Ja też nie sądziłam, że kiedykolwiek znów poczuję się żywa.
Nie spieszyli się.
Pozwolili czasowi działać.
I pewnego dnia ten cichy strumień przestał być miejscem haniebnego spotkania, a stał się świadectwem życia, które zaczęło się na nowo, czyste, jak woda płynąca po kamieniach.