Zrobiłam krok do przodu. Potem kolejny.
Muzyka wciąż grała, ale zdawała się oddalać. Postawiłam torbę przy ścianie i podeszłam do siostry. Lekko dotknęłam jej ramienia.
— Ana… — wyszeptałam.
Obudziła się przestraszona, nakryła się kocem i nagle usiadła. Kiedy mnie zobaczyła, jej oczy napełniły się łzami, ale nie wydała z siebie ani jednego dźwięku. Po prostu zaczęła wstawać, jakby musiała przeprosić za zajmowanie miejsca.
— Usiądź — powiedziałam spokojnie. — Nie wstawaj.
Śmiech wokół niej ucichł. Mój syn odwrócił się, trzymając szklankę w powietrzu.
— Mamo? — zapytał zaskoczony. — Ty… co ty tu robisz?
Spojrzałam mu prosto w oczy. Nie poznałam go. To nie było to dziecko, dla którego pracowałam całą noc, sprzątałam schody i opiekowałam się starszymi ludźmi za granicą.
— Szukam prawdy — odpowiedziałam.
Odwróciłam się do gości. Elegancko ubrani ludzie, z zaciekawionymi twarzami.
— Proszę, posłuchaj mnie przez chwilę — powiedziałam głośno. — Ten dom został kupiony za moje pieniądze. Za każdą lej. Latami przesyłałam pieniądze, żeby moja siostra miała dach nad głową.
Mój syn próbował się roześmiać.
— Mamo, to nie jest ten moment…
— To jest ten moment — przerwałam mu. — Bo kobieta w drzwiach nie jest służącą. To moja siostra. Właścicielka domu.
W holu rozległ się szmer.
Ana drżała. Wzięłam ją za rękę i pomogłam jej wstać. Była chuda, z opadniętymi ramionami, jakby przez lata kurczyła się ze wstydu.
— Powiedz im, Ana — powiedziałam cicho. — Powiedz im, jak tu żyjesz.
Pokręcił głową.
— Nie musisz… — wyszeptał. — Zostaw to…
Potem odwróciłam się z powrotem do syna.
— Dlaczego moja siostra śpi na macie?
Zamilkł.
— Dlaczego myje się zimną wodą? Dlaczego je resztki? — kontynuowałem. — Bo powiedziałeś jej, że jest „zadłużona” za to, że tu mieszka?
Poczerwieniała.
— Mamo, dom jest teraz na moje nazwisko…
Wyjąłem z kieszeni pożółkłą kopertę. Uniosłem ją w górę.
— Umowa darowizny — powiedziałem. — Z jasną klauzulą: dom nie może zostać sprzedany ani przepisany na inne nazwisko bez mojej zgody. I jest jeszcze coś.
Gestem wskazałem drzwi. W progu stanął mężczyzna w prostym garniturze. Notariusz z miasta.
— Dobry wieczór — powiedział spokojnie. — Przyszedłem po wyjaśnienia.
Goście spojrzeli po sobie. Nikt już się nie śmiał.
Notariusz otworzył teczkę i pobieżnie przeczytał dokumenty. Dom prawnie należał do Any. A mój syn… nie miał żadnych praw.
— Koniec imprezy — powiedziałem. — Proszę wyjść.
Goście wychodzili jeden po drugim, z oczami wbitymi w podłogę.
Mój syn pozostał na środku sali.
— Dokąd mam iść? — zapytał cicho.
— Tak jak ty zostawiłaś swoją ciocię — odpowiedziałem. — Dasz sobie radę.
Tego wieczoru rozpaliłem w piecu, położyłem gruby koc na sofie i zrobiłem Anie gorącej herbaty. Dużo płakała. Usiadłem obok niej.
Ten dom nie był już miejscem upokorzenia.
Znów był domem.