Jakub cofnął się o krok. Deski ganku zaskrzypiały, zdradzając jego wahanie. W powietrzu unosił się zapach siana i ciepłej ziemi, a ze stajni dobiegało rżenie konia. Wszystko było takie samo jak wczoraj. Tylko jej nie było.
— Lia — powiedział powoli, jakby kładł kamienie na śliskiej drodze — życie to nie opowieść. Nie chodzi o obietnice składane na posiniaczonych kolanach.
— Właśnie dlatego przyszłam — powiedziała. — Bo życie nie zmieniło mnie tak, jak myślisz. Dała mi to do zrozumienia.
Usiedli przy drewnianym kuchennym stole. Filiżanki z kawą pozostały nietknięte. Lia opowiedziała mu o swoich latach szkolnych, o wysokich czynszach, o dorywczych pracach, żeby opłacić rachunki, o wieczorach, kiedy czuła się samotna wśród wielu ludzi. O tym, jak za każdym razem, gdy było ciężko, myślała o dolinie, o ganku, o nim.
— To tutaj nauczyłam się, co znaczy dom — powiedziała. Nie wśród betonu.
Iacob słuchał z zaciśniętymi dłońmi, jakby trzymał linę, która w każdej chwili mogła się ześlizgnąć. Bał się tego, co czuł. Bał się, co ludzie powiedzą. Bał się popełnić błąd.
Wieczorem Radu Munteanu pojawił się nieproszony. Rzucił długie spojrzenia na samochód Lii i uśmiechnął się krzywo.
— Masz ważnych gości, Iacob. Może chcesz sprzedać ten przedmiot przy strumieniu. Mam pieniądze na stole.
Iacob poczuł ucisk w żołądku. Lia wstała. Uspokój się.
— To nie jest na sprzedaż, powiedziała. Nie dziś, nie jutro.
Radu roześmiał się, ale jego śmiech ucichł, gdy Lia wyjęła teczkę z torby. Dokumenty. Pełnomocnictwo. Oszczędności gromadzone lej po leju. Niewielka pożyczka, z terminowymi ratami. Pewna ręka.
— Jestem tu wspólnikiem, kontynuowała. Legalnie.
Radu wyszedł, narzekając. Cisza powróciła, cięższa, ale czysta.
Tej nocy Jakub nie spał. Przechadzał się między stajniami, rozmawiał ze zwierzętami, liczył gwiazdy. Rano zastał Lię o wschodzie słońca, z podwiniętymi rękawami, pomagającą przy dojeniu. Naturalnie. Bez obrazków. Bez udawania.
Mijały dni. Wsie mówią. Ale słowa bledną, gdy praca jest uczciwa, a spojrzenia szczere. Jakub zrozumiał, że miłość nie jest ani obowiązkiem, ani winą. To wybór dokonany z jasnym umysłem i całym sercem.
Pewnej niedzieli, po nabożeństwie, na tym samym ganku Jakub wziął głęboki oddech.
— Jeśli zostajesz, zostań dla siebie. Nie dla obietnicy.
Lia się uśmiechnęła.
— Zostaję, bo jestem tutaj.
Wyciągnął rękę. Tym razem bez strachu.
Słońce wzeszło nad doliną. A farma, niemy świadek, otrzymała nowe życie.