— …17 842 000 zl, powiedział kasjer niemal szeptem.
W banku zapadła głucha cisza.
Victor zamarł. Uśmiech zniknął mu z twarzy, a brwi uniosły się niekontrolowanie. Zrobił krok naprzód, jakby się przesłyszał.
— Jak… ile? — wyjąkał.
Urzędnik przełknął ślinę i powtórzył, tym razem wyraźniej:
— Siedemnaście milionów osiemset czterdzieści dwa tysiące zl, dostępne.
Kilka osób w kolejce westchnęło ze zdziwieniem. Mężczyzna zdjął okulary, żeby lepiej widzieć Elenę, a kobieta zakryła usta dłonią.
Elena skinęła lekko głową, jakby potwierdzając jakąś błahostkę.
— Dziękuję, kochanie — powiedział spokojnie. — To wszystko, co chciałem wiedzieć.
Victor poczerwieniał na twarzy. Jego drogi garnitur nie wyglądał już tak imponująco. Spojrzał na Elenę, potem na urzędnika, a potem znowu na Elenę.
— Pani… Ja… to chyba była pomyłka — mruknął, próbując ratować swoją dumę.
Elena odwróciła się do niego. I po raz pierwszy jej głos miał w sobie siłę, która wprawiła w drżenie cały pokój.
— Nie, młodzieńcze. Nie ma mowy o pomyłce.
Oparł się lekko na lasce i uśmiechnął się smutno.
— Całe życie ciężko pracowałam. Byłam pokojówką, krawcową, szorowałam schody i wychowywałam dzieci, które nie były moje. Odkładałam każdy grosz. Nigdy się nie chwaliłam. Nigdy nie czułam takiej potrzeby.
Victor spuścił wzrok.
— Mój mąż zmarł młodo — kontynuowała. Zostałam sama, z dwójką dzieci i bez pomocy. Inwestowałam po trochu, kupowałam ziemię, kiedy nikt jej nie chciał. Sprzedawałam, kiedy wszyscy się ze mnie śmiali. I nie wydawałam pieniędzy na rzeczy, które wyglądały na drogie.
Zamilkł.
— Godność nie nosi formalnych ubrań.
W banku rozległ się pomruk aprobaty.
Victor próbował coś powiedzieć, ale nie wydobył z siebie ani jednego słowa. Urzędnik, wciąż poruszony, zapytał uprzejmie:
— Czy jest jeszcze coś, czego pani sobie życzy, pani Popescu?
Elena znów się uśmiechnęła.
— Tak. Chciałabym przekazać 200 000 zl na dom opieki w moim sektorze. I kolejne 100 000 zl na stypendium dla dzieci z ubogich rodzin.
Za nim ktoś zaczął klaskać. Potem ktoś inny. Po kilku sekundach cały bank wybuchnął aplauzem.
Victor odsunął się, pozwalając jej przejść. Gdy Elena ruszyła w stronę wyjścia, zebrał się na odwagę.
„Proszę pani… Przepraszam” — powiedział cicho.
Elena zatrzymała się i spojrzała na niego łagodnie.
„Nie współczuj mi, młodzieńcze. Ale każdego oceniasz po pozorach”.
Po czym wyszła z banku, powoli, ale pewnie.
A Victor stał tam, po raz pierwszy w życiu, czując się biedny. Nie finansowo. Ale charakterem.