Maria poczuła, jak krew w niej wrze.
Nie pomyślała. Weszła do pokoju.
„Proszę pani… dzieci płaczą” – powiedziała cicho, drżącym, ale stanowczym głosem.
Kobieta spojrzała w górę, zaskoczona, a potem zirytowana. „Co pani tu robi? Nie ma pani nic do roboty na dole?”
Maria podeszła do pierwszego łóżeczka. Twarz dziecka była mokra od łez i ciężko oddychało. Instynktownie je podniosła i przycisnęła do piersi, tak jak przed laty zrobiła to z Andreeą.
Płacz ucichł.
Drugie dziecko uspokoiło się, gdy Maria położyła mu rękę na brzuchu. Trzecie, mniejsze, trzęsło się.
„Nie jadły” – powiedziała Maria, przyglądając się uważnie. – „I boją się”.
„To nie pani sprawa” – wtrąciła szorstko kobieta. – „W ciągu dnia mają nianie. W nocy muszą spać”.
Maria zacisnęła zęby. „To niemowlęta. Nie potrafią zasnąć na zawołanie”.
W tym momencie drzwi otworzyły się szeroko.
W drzwiach stał wysoki, prosto ubrany mężczyzna. Miał siwiejące włosy i zmęczony wygląd. Nikt go nie zauważył, ale on widział wszystko.
To był Alexandru Popa. Właściciel willi. Ojciec dzieci. Milioner, o którym prasa pisała, że stracił żonę przy porodzie.
Przyszedł wcześniej. Zatrzymał się w korytarzu. I nasłuchiwał.
Kobieta nagle wstała. „Alexandru! Nie wiedziałam…”
„Wiem” – powiedział spokojnie. „Dlatego milczałem”.
Podszedł do łóżeczek. Zobaczył dłonie Marii, bezpieczne, ciepłe. Zobaczył spokojne dzieci. Zobaczył telefon w dłoni kobiety.
„Wyjdź” – powiedział Alexandru do kobiety.
„Żartujesz? Jestem twoją narzeczoną!”
„Byłaś”.
Kobieta wybuchnęła, wyrzuciła z siebie okropne słowa i zatrzasnęła drzwi. Grzmoty na zewnątrz zdawały się ją powstrzymywać.
Alexandru usiadł na skraju łóżka. Podał Marii koc.
„Jak masz na imię?” zapytał.
„Maria”.
„Dziękuję, Mario”.
Tej nocy Maria rano opuściła willę. Z trzystoma lei w kieszeni i numerem telefonu zapisanym na kartce.
Dwa miesiące później jej matka była na leczeniu. Prąd był opłacony. Maria nie podawała już kawy, ale opiekowała się trójką dzieci, legalnie, na podstawie umowy.
Nie wzbogaciła się z dnia na dzień.
Ale pewnego wieczoru Alexandru powiedział do niej: „Uratowałaś to, co najważniejsze w moim życiu”.
Maria spojrzała na trojaczki, które spały spokojnie.
I wiedział, że czasem dobre serce jest warte więcej niż jakakolwiek fortuna.