Alexandru stał nieruchomo w drzwiach, wciąż w płaszczu, z torbą podróżną u stóp. Przyszedł bez zapowiedzi. Niespodziewana wizyta, taka, jaką dostaje się, gdy bez wyjaśnienia czuje się, że coś jest nie tak. Nie wiedział co, ale teraz zrozumiał.
— Co tu się dzieje? — zapytał spokojnie, zbyt spokojnie.
Marina odwróciła się powoli, wymuszając uśmiech.
— Alexandru… przyszedłeś wcześniej. Nie wiedziałem, że dziś przyjedziesz.
— To oczywiste — powiedział krótko.
Jego wzrok powędrował z powrotem do matki. Ana stała z trudem, zgarbiona, blada, z ręką założoną za plecami. Nie była „słaba”. Była udręczona.
— Mamo… — powiedział, robiąc dwa kroki w jej stronę. — Czemu nie leżysz w łóżku?
Ana otworzyła usta, ale Marina odezwała się pierwsza.
— Przesadza. Bolą ją plecy, jak zwykle. Potrzebuję dziś pomocy.
Alexandru uniósł rękę.
— Nie pytałem cię.
W pokoju zapadła ciężka cisza. Ana spuściła wzrok, zawstydzona, jakby popełniła błąd.
— Jak długo to trwa? — kontynuował.
— Nie chcę cię martwić — mruknęła Ana. — Przechodzisz już wystarczająco dużo.
Te słowa uderzyły go mocniej niż cokolwiek innego. Przechodzisz już wystarczająco dużo. A ona? Przez co ona przechodziła, sama, dzień po dniu?
— Mamo, powiedz mi prawdę.
Jej łzy płynęły cicho.
— To boli mnie od dawna. Nie mogę spać w nocy. Ledwo wstaję rano.
Alexandru zwrócił się do Mariny. Jego wzrok nie był już zimny. Był ostry.
— Dlaczego mi nie powiedziałaś?
— Bo nie było potrzeby — odpowiedziała zirytowana. — To starsza kobieta. Każdy cierpi.
— Nie wszyscy są traktowani jak służący — powiedział.
Marina zamarła.
— Co masz na myśli?
— Dokładnie tak, jak słyszysz. — Alexandru wyjął telefon. — Lekarz będzie za dwadzieścia minut. Prywatnie. I karetka, jeśli będzie trzeba. Mamo, wprowadzasz się do mnie dzisiaj. Zdecydowanie.
— Alexandru… — próbowała Marina. — Przesadzasz. Przychodzą ludzie, spotkanie…
— Odwołaj. Albo zadbaj o siebie. — Zrobiła pauzę. — I wciąż mamy coś do omówienia.
Kiedy przybył lekarz, diagnoza była jasna: poważna, nieleczona przepuklina. Dni, może miesiące bólu, unoszone w milczeniu.
Tego wieczoru Ana spała w czystym łóżku, w małym, ale ciepłym mieszkaniu, pachnącym herbatą i spokojem. Alexandru siedział na krześle obok niej, z pustym wzrokiem.
Po raz pierwszy zrozumiała, że pieniądze są nic nie warte, jeśli nie dba się o swoje korzenie.
Następnego dnia Marina otrzymała papiery rozwodowe.
Ten wielki dom, z zimnymi ścianami i „towarzyskimi” spotkaniami, został w tyle.
A Ana, po raz pierwszy od lat, nie była już „stałym gościem”.
Znów była… czyjąś matką.