Radu milczał. Przez całe życie żaden problem nie był dla niego zbyt duży. Ale teraz, po raz pierwszy, poczuł, że pieniądze są bezwartościowe.
– Co mam zrobić? – zapytał, a jego głos prawie się załamał.
Lekarz patrzył na niego przez dłuższą chwilę, po czym zwrócił się do Claudii.
– Zostaniesz tu z małą dziewczynką. On musi odejść.
– Co masz na myśli mówiąc „odejść”? – wybuchnął Radu. – To moje dziecko!
– Właśnie dlatego. Twoja obecność sprawia, że jest gorsza niż choroba. Dzieci odczuwają ból swoich rodziców, a ona teraz żyje w strachu.
Te słowa uderzyły go mocniej niż jakikolwiek fizyczny cios. Radu spuścił wzrok. Po raz pierwszy zdał sobie sprawę, że cały jego chłód, dystans i duma dotarły do serca dziecka.
„Proszę… uratuj ją” – powiedział, a łzy popłynęły mu po policzkach.
Lekarz skinął na Claudię, by przygotowała miksturę ziołową. Gdy kobieta krzątała się po skromnym pokoju, mężczyzna zdjął drogi płaszcz, zostawił telefon na stole i wyszedł na zewnątrz, nie wiedząc, dokąd idzie.
Siedział na skale godzinami, patrząc na dolinę. Po raz pierwszy w życiu modlił się. Nie do konkretnego boga, ale do samego życia. Obiecał, że jeśli jego córeczka przeżyje, nigdy nie będzie tym samym człowiekiem lodu, którym była.
W środku Claudia i lekarz ścigali się z czasem. Dziewczynka była blada, ale oddychała. Staruszek przyłożył jej kompres na czoło i wyszeptał:
„Życie ma większą siłę, niż nam się wydaje. Trzeba je tylko przyjąć”.
Mijały dni. Każdy poranek przynosił odrobinę nadziei: mocniejsze westchnienie, otwarte spojrzenie. Claudia trzymała ją za rękę i opowiadała jej historie o motylach i niebie. Radu przychodził codziennie, ale zostawał na zewnątrz, nasłuchując z oddali słabego, ale obecnego śmiechu dziewczynki.
Po trzech tygodniach lekarz wyszedł z domu. Jego twarz była pogodna.
– Przekroczyła próg – powiedział krótko. – Teraz wszystko zależy tylko od twojej miłości.
Radu wszedł i po raz pierwszy bez lęku trzymał córkę w ramionach. Camelia uśmiechnęła się do niego słabo i wyszeptała:
– Tato… Tęskniłam za tobą.
Wybuchnął płaczem, a Claudia, stojąca w kącie, otarła oczy fartuchem. Lekarz podszedł do niego:
– Pamiętaj, czasami uzdrowienie nie pochodzi z medycyny. Pochodzi z serca.
Kilka miesięcy później Camelia biegła przez ogród, a Radu obserwował ją z uśmiechem. Dom, kiedyś wypełniony ciszą i napięciem, teraz rozbrzmiewał śmiechem. Claudia nadal tam pracowała, ale Radu patrzył na nią inaczej: nie jak na służącą, ale jak na anioła, który oddał mu córkę.
Pewnego dnia znalazł na biurku w swoim gabinecie odręcznie napisaną notatkę. Była to notatka od lekarza:
„Kiedy człowiek uzdrawia duszę, ciało podąża za nią”.
Radu się uśmiechnął. Po raz pierwszy naprawdę zrozumiał, jak bogaty jest.