Podczas wesela Daniel uderzył swoich rodziców, Iuliu i Ruxandrę, ponieważ uznał, że ubrali się zbyt skromnie. Jego dziadek Constantin nie zamierzał udawać, że nic się nie stało. Przy wszystkich gościach zaczął opowiadać, ile rodzina zrobiła dla wnuka.
Sześć lat wcześniej Daniel skończył studia i chciał otworzyć firmę budowlaną, ale banki odrzuciły jego wnioski o kredyt. Iuliu, który przez blisko trzydzieści lat pracował jako elektryk, i Ruxandra, dawniej sprzedawczyni, a potem opiekunka w szkole, nie mieli takich pieniędzy. Constantin przekazał wnukowi sumę potrzebną na start. Trzy lata przed weselem firma straciła ważny kontrakt, a jeden z dostawców groził egzekucją. Daniel wyjaśnił wtedy rodzicom, że potrzebuje pieniędzy na nowy projekt. Rodzice wydali wszystkie oszczędności i zaciągnęli pożyczkę, którą spłacali przez lata. Iuliu nie chciał, by syn dowiedział się, ile ich to kosztowało.
Constantin wyjaśnił też sprawę willi w północnej części Bukaresztu, z pięcioma sypialniami i basenem. Daniel mówił wszystkim, że kupił ją z zysków firmy, ale należała do spółki zarządzanej przez dziadka. Młodzi mieszkali tam na podstawie umowy. Constantin zapowiedział, że nie wyrzuci ich w noc poślubną i dotrzyma umowy, ale nie będzie już rozmawiał o darowiźnie. Dodał, że firma pozostaje własnością Daniela, a pożyczka sprzed dwóch lat nadal obowiązuje. Nie zamierza jednak finansować kolejnych projektów ani poręczać nowych długów.
W trakcie tej rozmowy kelner wezwał zespół medyczny do Iuliu. Mężczyznę zbadano i przewieziono do szpitala na badania. Żona Daniela, Camelia, powiedziała mu, że zapewniał ją, iż wszystko należy do niego. Później postanowiła zamieszkać osobno.
W kolejnych miesiącach Daniel zaczął terapię psychologiczną i program panowania nad gniewem. Zrezygnował z kilku zbyt kosztownych projektów i przeprowadził się do wynajętego mieszkania. Constantin dotrzymywał istniejących umów, lecz nie udzielał dalszego wsparcia.