W pokoju zapadła dziwna cisza. Dziewczynka zacisnęła dłoń na koszyku, po czym zrobiła mały krok do przodu.
— Jesteś pewien? — zapytała spokojnie.
— Absolutnie — odpowiedział Radu, uśmiechając się ironicznie. Sto tysięcy lei. Jeśli potrafisz.
Hans lekko uniósł brwi. Coś w spojrzeniu dziewczynki kazało mu zwrócić na nią uwagę.
Dziewczynka na chwilę zamknęła oczy. Nie po to, by się modlić, ale by zebrać myśli. Potem zaczęła mówić.
Jej głos się zmienił. Nie był to już głos dziecka proszącego o pomoc. Był wyraźny, pewny, z poprawnym, wyćwiczonym akcentem.
— Guten Abend, meine Damen und Herren…
Po pierwszym zdaniu śmiech ucichł.
— Te czekoladki są w domu. Moja matka będzie miała jedną porę dnia z większym bólem serca…
Hans wyprostował się na krześle. Jej oczy się rozszerzyły.
— Nie sprzedajemy ich dla zabawy, tylko po to, żeby zapłacić czynsz i pójść do szkoły…
Nikt w pobliżu nie oddychał. Dziewczynka kontynuowała, płynnie, bez zająknięć. Mówiła o pracy, o godności, o nadziei. Nie jak z podręcznika, ale jak z życia.
— Jeśli kupujesz czekoladę, nie kupujesz po prostu czekolady. Kupujesz mały kawałek nadziei.
Kiedy skończyła, w salonie zapadła kompletna cisza.
Hans pierwszy zaczął klaskać. Nie głośno. Po prostu. Potem ktoś inny. I jeszcze ktoś.
Usta Radu były lekko otwarte. Jego uśmiech zniknął.
— Skąd…? — wyjąkał.
— Moja mama pracowała latami u pewnej rodziny w Niemczech — powiedziała dziewczynka. — Uczyła mnie wieczorami, po tym, jak wracała do domu zmęczona.
Hans wstał.
— Mówisz lepiej niż wielu menedżerów, których znam — powiedział. I z większą duszą.
Radu wyjął telefon, wyraźnie zdenerwowany. Przelał pieniądze bez komentarza.
— Proszę bardzo — mruknął.
Dziewczynka skinęła głową.
— Dziękuję. Ale tyle nie zniosę.
— Tak — wtrącił się Hans. Zasłużyłaś na to.
Dziewczynka uśmiechnęła się po raz pierwszy.
— To kupię książki. A jutro wrócę, żeby sprzedawać czekoladę.
Wyszła powoli, wyprostowana.
Przy stole nikt już nie miał ochoty na żarty.
A Radu Ionescu, po raz pierwszy od wielu lat, został z gorzkim posmakiem, którego nie mogło zatuszować nawet najdroższe wino.
Bo tego wieczoru mała dziewczynka sprzedała mu coś więcej niż czekoladę.
Sprzedała mu nauczkę.