do najbardziej szanowanego eksperta w dziedzinie śledczego audytu finansowego w kraju.
Ostatni telefon…
do głównego inwestora projektu, który miał przybyć do Bukaresztu następnego ranka.
Ponieważ nikt na tym tarasie nie znał prawdy.
Firma nigdy nie była moim najcenniejszym zasobem.
A osoba, którą właśnie zdradził Alexandru…
była jedyną…
która znała sekret zdolny zniszczyć całe imperium rodziny Dumitrescu.
Odpaliłem silnik.
Na moich ustach pojawił się dyskretny uśmiech.
Następnego dnia…
Nie wrócę, żeby płakać.
Wrócę…
żeby każdy mężczyzna na tym tarasie dowiedział się…
kto tak naprawdę podpisał ostateczny wyrok.
O ósmej rano byłem już w sali konferencyjnej w siedzibie firmy.
Nie byłem ubrany na czarno.
Miałem na sobie granatowy garnitur, który zakładałem tylko na ważne negocjacje.
Mój prawnik siedział po mojej prawej stronie.
Rewident finansowy, po mojej lewej stronie.
Na stole leżały trzy teczki i laptop.
Alexandru wszedł kilka minut później.
Miał ten sam pewny siebie uśmiech.
Cătălina i Eleonora poszły za nim.
— Mădălina, cieszę się, że przyszłaś. Będzie ci łatwiej, jeśli zaakceptujesz sytuację.
Pomachałem do prawnika.
Pchnął w jego stronę pierwszą teczkę.
— Przede wszystkim, proszę przeczytać ten dokument.
Alexandru otworzył go bez zainteresowania.
Po kilku stronach jego uśmiech zniknął.
— Co to jest?
— Oryginalna umowa z inwestorami.
— Znam go.
— Nie do końca.
Otworzyłem laptopa i wyświetliłem na ekranie klauzulę, której ani on, ani jego matka nigdy nie przeczytali do końca.
Wszelkie prawa do projektu automatycznie powróciły do firmy deweloperskiej, którą założyłem lata temu.
Firmy, której jedynym udziałowcem byłem ja.
Firma, którą próbowali przejąć, była jedynie tymczasowym zarządcą inwestycji.
Nie właścicielem.
Główny inwestor wszedł wtedy do pokoju.
Podszedł do mnie i wyciągnął rękę.
— Pani Mădălina, cieszę się, że udało się pani wyjaśnić sytuację.
Alexandru nagle wstał.
— Chwileczkę. Mamy wszystkie dokumenty.
Audytor otworzył swoją teczkę.
— Ma pani kilka dokumentów sfałszowanych podstępem.
Wyciągnął kilka wyciągów bankowych.
— I nadal ma pani te przelewy.
Eleonora zbladła.
— Jakie przelewy?
— Płatności z kont firmy na zakup mieszkania, samochodu i prywatne wakacje.
Wszystkie te przelewy najwyraźniej zostały zaksięgowane jako koszty reprezentacji.
Alexandru spojrzał na Cătălinę ze strachem.
Spuściła wzrok.
— Ja… po prostu wykonywałam polecenia.
Mój prawnik spokojnie interweniował.
— Wszystkie dokumenty zostały już dziś rano przesłane do właściwych organów.
W pokoju zapadła cisza.
Alexandru podszedł do mnie.
— Możemy to rozwiązać między sobą.
Spojrzałam na niego bez emocji.
— Wczoraj wieczorem powiedziałeś, że przyjdę na kolana.
Nie odpowiedział.
— Kto dziś negocjuje?
Wpatrywał się w podłogę.
Inwestor zebrał dokumenty.
— Od dziś wszystkie umowy będą zawierane wyłącznie z panią Mădăliną. Współpraca z firmą, którą zarządzasz, zostaje natychmiast zakończona.
Elonora próbowała protestować.
— Rodzina Dumitrescu…
Mężczyzna przerwał jej uprzejmie.
— W biznesie liczą się umowy, a nie nazwiska.
Te słowa uderzyły ją mocniej niż jakikolwiek policzek.
Po zakończeniu spotkania Alexandru poszedł za mną korytarzem.
— Naprawdę chcesz stracić wszystko, co razem zbudowaliśmy?
Zatrzymałem się.
— Nie.
Spojrzałem mu prosto w oczy.
— Po prostu nie pozwolę nikomu ukraść tego, co sam zbudowałem.
Odszedłem, nie oglądając się za siebie.
Tego dnia nie tylko zdobyłem firmę.
Odzyskałem coś o wiele ważniejszego.
Szacunek do samego siebie.
A imperium, które Alexandru już uważał za swoje, upadło dokładnie w chwili, gdy zrozumiał, że kobieta, którą uważał za łatwą do oszukania, od początku była jedyną osobą znającą wszystkie zasady gry.